Εφτηχές το νέον έτος!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα

                                     Πολλές ευχές για ευτυχισμένα Χριστούγεννα

Για τους πολύ δυσκοίλιους....

Τα δαμάσκηνα τα καταπίνεις ολόκληρα αρχηγέ και χέζεις αμέσως...

"Πίετε εξ'αυτού πάντες"....

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Γιορτάζουν σήμερα οι γυναίκες!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ.....

Το "άγριο"...

Καταγγέλω ως ασύστολα ψεύδη τις διαδόσεις , οτι το αγριοκάτσικο στη γάστρα είναι ... σκληρό!

Το χταπόδι έπιασε τον σταυρό

ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ… είναι Η ευχή που κυκλοφορεί…

Λοιπόν για να λέμε και κάτι γελαστικόν, συνέβη το εξής πολύ αστείο προχθες τω Θεοφανείων πάνω στο μοναδικό “χωριό” μας, την Α.Μερά.
Κατά το έθιμο, ο παπάς η ο δεσπότης θα σας γελάσω, ρίχνει μία τον σταυρό στη θάλασσα με το “εν Ιορδάνη..” κλπ, τον τραβά όξω και ξαναρίχνει για δεύτερη φορά με το ίδιο τροπάρι.

Στο βίρα όμως η κορδέλα τέντωσε και ο σταυρός δεν έλεε να βγεί στην επιφάνεια για να συνεχιστεί το καταστατικό λειτουργικό.

Σκάλωσε! Σκέφτηκαν όλοι.

O παπάς προσπαθούσε να ξεσκαλώσει την κορδέλα, οι γύρω νέοι που περίμεναν ημίγυμνοι αγωνιούσαν τρέμοντες την τρίτη και τελευταία ρίψη και τότε η κορδέλα ξεσκάλωσε. Ο παπάς τη βιράρισε λίγο και εφάνη το ιερόν απαστράπτον σκεύος, αλλά επάνω του ήταν γαντζωμένο ένα δίκιλο χταπόδι που τον λιμπίστικε και τον κρατούσε με πείσμα ως πολύτιμον τρόπαιον!

Ενας από τους νέους βούτηξε στα ρηχά και άρπαξε σταυρό και χταπόδι και τα'ριξε στο μωλαράκι..

“Το χταπόδι έπιασε τον σταυρό” αναφώνισε εκστασιασμένο το πλήθος των πιστών! Ο χταπόδης κατέληξε να γίνει ο μεζές σε καφενείο της πλατείας και ο νέος που τελικά τον έπιασε, πήρε σβάρνα τα μαγαζιά για το καθιερωμένο “ιερόν” της οικονομικής του ενίσχυσης…

Στο παρακείμενο βίντεο και περίπου από το δέκατο λεπτό φαίνεται όλη η χταποδομάχη...

Χωριό της Βουλγαρίας θέλει να γίνει «ελληνικό»

"Άλλοι για λόντρες τράβηξαν
με όνειρα μεγάλα
κι’αλλοι κοιμώνται κι ‘ όνειρεύονται
την όμορφη Καβάλα!"

Ετούτοι σίγουρα δεν διαβάζουν Eλληνικό τύπο ούτε φυσικά βλέπουν Ελληνική TV!

“Επιστολή προς την ηγεσία της χώρας τους με την οποία ζητούν να «υιοθετηθούν» διοικητικά και οικονομικά από την Ελλάδα, για μια καλύτερη ζωή, απέστειλαν οι κάτοικοι του βουλγαρικού πομακικού χωριού Τσράντσα, κοντά στα σύνορα με την χώρα μας.

Ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής των κατοίκων της Τσράντσα προς την ηγεσία της χώρας και τον Ελληνα πρέσβη στη Σόφια:

«… Καθώς κανείς δεν δίνει, μέχρι σήμερα, σοβαρή σημασία και οι τοπικοί και κρατικοί λειτουργοί δεν επιθυμούν να επιλύσουν το πρόβλημα, το καλύτερο θα ήταν να μας μεταφέρουν διοικητικά όλους τους κατοίκους, μαζί με τα πετρώδη χωράφια μας, στη γείτονα Ελλάδα, ώστε να μπορούν εκεί να μας το επιλύσουν. Είμαστε βέβαιοι ότι εκεί θα μας δώσουν περισσότερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των κατοίκων της Τσράντσα και του γειτονικού χωριού Μπράστεν εργάζονται εποχικά εκεί, όπως και σε άλλες χώρες, και γνωρίζουν ότι παρά την επονομαζόμενη οικονομική κρίση, εκεί υπάρχει πολύ μεγαλύτερη τάξη, πειθαρχία, μεγαλύτερη ακρίβεια και μέριμνα για τους αγρότες, απ’ ό, τι στη Βουλγαρία. Για τον λόγο αυτό, στέλνουμε ένα αντίγραφο και στην πρεσβεία της Ελλάδας, με αίτημα να μεταβιβαστεί στην κυβέρνησή τους και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να εξετάσουν τη δυνατότητα και το αίτημά μας για εισδοχή των δύο παραμεθόριων οικισμών στη ζώνη του Σένγκεν. Αυτό να γίνει πριν από την ένταξη της χώρας μας στη ζώνη του Σένγκεν και να εφαρμοστεί και για τα δύο χωριά ειδική διαδικασία, χωρίς να παραβιαστούν τα αποτυπωμένα σε χάρτες υφιστάμενα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών, εξετάζοντας τη νομική δυνατότητα να μεταφερθεί η εξυπηρέτησή τους στον νομό Δράμας ή στον νομό Καβάλας…».”
Χωριό της Βουλγαρίας θέλει να γίνει «ελληνικό»

Κινητά τηλέφωνα και αγένεια!

Το Σαββατοκύριακο πήγα για μπάνιο και δυστυχώς έπρεπε να ανεχθώ μία κυρία, η οποία πήγαινε συνεχώς πέρα-δώθε μιλώντας στο κινητό της δυνατά, για τουλάχιστον 30 λεπτά! Η ενόχληση ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να διαβάσω το βιβλίο μου....

Μα πόσο αναίσθητες είναι κάποιες;

Έλεος πια!!

Ήμαρτον θεέ μου!

"Αφθονία" εν μέσω κρίσης!

Δεν μπορώ να ξέρω τι ο Κύριος βούλεται, αλλά αν πάρω παράδειγμα από την φετεινή παραγωγή του κήπου, πιστεύω οτι προβλέπει γερές φτώχεις στις τσέπες και θέλοντας να βοηθήσει δίνει ζωή σε γίγαντες!

Στην πιο πάνω εικόνα ο δεξιός γίγας είναι βερύκοκο! Ναι βερύκοκο τρείς φορές μεγαλύτερο από το κανονικό. Και μην φανταστεί κανείς οτι είναι το μοναδικό του δέντρου. ΟΛΑ σχεδόν είναι ίδια! Λίγα μεν αλλά γίγαντες..

Το άλλο, είναι γίγας-σύκο.. Μάλιστα.. αρχές Ιούνη και τα πρωτόσυκα στο φουλ τους..

Τα αμπέλια δεν πάνε πίσω! Το τρίχρονο Σιράχ στα κέφια του και με πολύ βαρειά καρδιά έχω αρχίσει να κόβω τσαμπιά να του ελαφρύνω τη δούλεψη στα νειάτα του!

Στα παλιά με τους Ροδίτες και τα Παριανά η ανάπτυξη μετά την τελευταία βροχή είναι απίστευτη. Κάθε μέρα κορφολογώ και την επομένη ξεπερνάνε πάλι το κόψιμο!

Αναπτυσόμεθα.. πολύ!

ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Η λέξη (και μόνη) που θα μας βγάλει από την κρίση άνευ αίματος. Προς ενίσχυση της επηρροής της στο πόπολο, έχει προβλεφθεί να ονομαστεί “ανάπτυξη” ένας ή δύο μάλλον σταθμοί του μετρό της Αθήνας και ένας (μην τα θέλετε όμοια) στην Θεσσαλονίκη. Και μόνο το ταξίδι με προορισμό την στάση “ανάπτυξη” θα μας ανεβάζει.. Θα σε ρωτάει ο διπλανός που πας και θα λες με περηφάνεια .. στην ανάπτυξη! Έτσι παρασύρονται οι μάζες και σε ακολουθούν.. στο σταθμό.

Τώρα μου φάνηκε οτι πήρε το μάτι μου και ιστοσελίδες με ομοιο τίτλο, που θα βάλουμε υποχρεωτικά όλοι – ή οι μισοί – στα φάβοριτς. Περιεχόμενο δεν ξέρω αν έχουν. Αλλά δεν έχει σημασία. Με ένα κλικ θα “ανεβαίνεις”.. Η χώρα είναι πλέον έτοιμη – και ανυπόμονη θα έλεγα – να καβαλήσει το άρμα της ανάπτυξης…. Και εις ανώτερα!

Καλημέρα σας.

Του Αγίου Βαλεντίνου

"Αγάπη μου με θυμήθηκες;
Σήμερα, γιορτάζουν οι ερωτευμένοι!"

Με τα παραπάνω χιλιοειπωμένα λόγια αρχίζει ο Μιχάλης Μιχελής να μας εξιστορεί τι συνέβαινε αρκετά παλιότερα, στην "άλλη πλευρά" της αγάπης, στον παράνομο έρωτα. Καλές οι γλύκες και τα σιρόπια οταν είναι όλα μέσα στα πλαίσια του νόμου. Και πολλές φορές η γιορτή του Άγιου έρχεται να συγκαλύψει πάθη και ανομολόγητες εικόνες που βασανίζουν οχι μόνο τους δράστες, αλλά και τα θύματα!

"Οι κερατάδες

Η έκφραση «κεράτωμα», εμφανίζεται τον 4ο π.Χ. αιώνα στις κωμωδίες του Μένανδρου, που οικτίρει το άγος του απατημένου συζύγου, που έχει περιβληθεί με κέρατα. Τον 2ον μ.Χ. αιώνα, ο Αρτεμίδωρος ο Παραδοξογράφος αναφέρει, για τα «κέρατα ποιείν τινί».
Τι ήταν λοιπόν αυτό το «κέρατο», που έγινε διάσημο κι είναι το σκήπτρο της απιστίας, για περισσότερο από 2.000 χρόνια;

Το παλιό καλό καιρό δεν υπήρχαν στην αρχαία Αθήνα και πέρα απ’ αυτήν, ξενοδοχεία της «αρπαχτής», αυτά που σήμερα συμβολίζονται με τα: «Hotel ΧΧΧ». Τα παράνομα ζευγάρια, δεν εύρισκαν εύκολα την ησυχία τους για ν’ απολαύσουν τη σαγήνη και το πάθος των ερωτικών τους πράξεων. Ήταν πολύ επικίνδυνο να το κάνουν στο σπίτι της παντρεμένης κυρίας, γιατί συνήθως τέτοιες παράτολμες πράξεις, κατέληγαν σε φόνο ή στα δικαστήρια.

Η μοιχεία ήταν έγκλημα βαρύτατο και η τιμωρία των μοιχών, αφηνόταν στην επιλογή του δικαστή (αν έφταναν τελικά ως εκεί), γιατί στην Αθήνα, οι παλαιότεροι νόμου του Δράκοντα, τους μοιχούς, τους παρατούσαν στο έλεος του συζύγου. Μαχαίρι ή λιθοβολισμός. Με τους νόμους όμως του Σόλωνα, πρόσφεραν στο σύζυγο τρεις εαλλακτικές λύσεις: Είτε να τους σκοτώσει και τους δύο, είτε να ευνουχίσει το μοιχό, είτε να τον αναγκάσει (να εξαγοράσει) τη ζωή του, στην τιμή που καθόριζε ο απατημένος. Επειδή λοιπόν τα πράγματα ήταν ζόρικα, τα παράνομα ζευγαράκια την έβρισκαν στις στάνες, που ήταν στα βουνά, απομακρυσμένες από τα μάτια των πολλών και από τους κουτσομπόληδες.

Φυσικά, όλα εξελίσσονταν εν γνώσει του τσομπάνη. Όμως τίποτε δεν γίνονταν με το αζημίωτο. Ο εραστής, πλήρωνε την ώρα που ήταν με τη δικιά του στο αχυρώνα, όσο κόστιζε η αξία ενός τράγου. Και μ’ αυτήν τη συναλλαγή, όλα γίνονταν μουλωχτά και παστρικά! Έλα όμως που μερικοί βοσκοί το παρακάνανε στους εκβιασμούς; Ανέβαζαν λοιπόν κάθε τόσο την τιμή του τράγου. Μερικοί εραστές αγανακτούσαν με την κοροϊδία της υπερτιμολόγησης κι έτσι δεν πλήρωναν. Τότε έξαλλος ο τσομπάνης, φρόντιζε να πάρει εκδίκηση. Έσφαζε τον τράγο και φυσικά έστελνε στον απατημένο σύζυγο, σουβενίρ τα κέρατα, που του φόρεσε η κυρία του.

Οι περισσότεροι κύριοι φρόντιζαν να τα κρύβουν, ώστε να μην διαδοθεί το νέο. Έπρεπε να μείνει μόνο για κειμήλιο του σπιτιού! Μερικοί όμως πείσμωναν, δεν άντεχαν τον εξευτελισμό και κατέληγαν την υπόθεση στο δικαστήριο. Ο δικαστής, εφόσον τους έκρινε ενόχους, καταδίκαζε συνήθως σε χρηματική ποινή τον μοιχό ή του επέβαλε την ραφανίδωση (ή παράτιλμο). Δηλαδή του έβαζαν στον πρωκτό ραπανάκι, οπότε στο εξής τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά «εύπρωκτον»! Άλλη πάλι ποινή, ήταν το κούρεμα γουλί, που το έλεγαν «μοιχό».

Ο δικανικός λογογράφος Λυσίας, μας έγραψε για τον Ευφίλητο. Ο εν λόγω κύριος, παρακολούθησε την γυναίκα του και την έπιασε να το κάνει σ’ ένα μαντρί, με κάποιο Ευφρόνιο. Τότε ο μαινόμενος σύζυγος, τράβηξε μαχαίρι κι απείλησε ότι θα σκοτώσει τον εραστή, αν δεν πλήρωνε ο γκόμενος, όλα τα κερατιάτικα, που χρώσταγε σε διάφορες στάνες! Τι να κάνει ο καημένος ο εραστής. Άνοιξε το πουγκί του κι έστειλε τα έξοδα για οχτώ τράγους! Στη συνέχεια ο Ευφρόνιος «τσαμπουκαλεύτηκε» κι έστειλε τον Ευφίλητο για εκβιασμό στα δικαστήρια! Όμως εκεί έχασε την υπόθεση, από τον φοβερό λόγο του Λυσία (που τον συνέγραψε), για τον απαγγείλει ο απατημένος σύζυγος Ευφίλητος!

Ας σημειωθεί ότι η ποινή της εξαγοράς, είχε ταξικό χαρακτήρα, αφού μονάχα οι πλούσιοι μπορούσαν να ξεμπλέξουν πληρώνοντας. Έτσι οι φτωχοί, αναγκαστικά χωρίς λεφτά, «έτρωγαν στα οπίσθια» το ραπανάκι! Αν η γυναίκα που «πιανόταν στα πράσα», ήταν ανύπανδρη, ο αδελφός η ο πατέρας της, μπορούσαν να ζητήσουν αποζημίωση από τον γαμπρό ή να δεχθεί εκείνος να την παντρευτεί. Σε περίπτωση όμως βιασμού παρθένας, το δικαστήριο επέβαλλε στο βιαστή, πρόστιμο 10 μνων (1.000 δραχμών), δεκαπλάσιο δηλαδή από το πρόστιμο για το βιασμό παντρεμένης.

Ο Πλούταρχος αναφέρει για την «ονοβάτιδα», στην Κύμη της Ευβοίας. Δηλαδή την μοιχαλίδα την έβαζαν πάνω σε ένα πέτρινο βάθρο, για να την βλέπουν όλοι στην αγορά και στη συνέχεια την περιέφεραν μ’ ένα γάιδαρο, για να την εξευτελίσουν. Μετά την καταδίκη της, η μοιχαλίδα διωχνόταν αμέσως από το σπίτι και της απαγορευόταν να μετέχει σε θρησκευτικές τελετές.

Κι από τα κερατώματα ας περάσουμε στο «βούκινο». Μερικοί λοιπόν εραστές, όταν άνοιγε ο καιρός και ηρεμούσε η θάλασσα, έβρισκαν πιο σαγηνευτική την ιδέα να τη βρούνε αραχτοί στην αμμουδιά, στα κοντινά νησιά και στα ερημικά παράλια. Πλήρωναν λοιπόν τον καραβοκύρη γι’ αυτή την εξυπηρέτηση να τους πάει εκεί, όσα χρήματα χωρούσαν σ’ ένα βούκινο (το γνωστό οστρακοειδές, που μοιάζει σαν χωνί). Όμως, ο πονηρός ναυτικός, στην επιστροφή δυσανασχετούσε κι έλεγε διάφορες δικαιολογίες, για να δείξει ότι αυτή η εξυπηρέτηση που έκανε, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έτσι ζητούσε περισσότερα χρήματα για την περατσάδα. Αν ήταν κακοπληρωτές οι εραστές, έστελνε στον απατημένο σύζυγο το «βούκινο».

Από τους Έλληνες, το κέρατο πέρασε και στους Ρωμαίους, που ως έκφραση xρησιμοποιήθηκε αρκετά, αν δούμε, το πώς έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα στους Ιταλούς. Ο χαρακτηρισμός «κορνούτο», με τη σχετική χειρονομία (σύμβολο), είναι ντροπή και απαιτεί ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Στη νότιο Ιταλία (στην περιοχή της Καζέρτα), κάθε απόκριες διακωμωδούν την υπόθεση και διοργανώνουν την παρέλαση του κερατά!


«Κραγμένοι»!

Η ιστορία του κερατώματος όμως, έχει και μια ακόμη ιστορική λεπτομέρεια. Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός Προκόπιος στο Βυζάντιο, αν οι φίλοι του απατημένου συζύγου, μάθαιναν τα καθέκαστα για τα παθήματα του κολλητού τους, έβαζαν μέσα σε καλαμένιο κλουβί, δυο κοράκια, που συμβόλιζαν τους παράνομους εραστές. Πήγαιναν λοιπόν κι άφηναν το κλουβί έξω από το σπίτι του απατημένου φίλου. Μ’ αυτή τη συμβολική πράξη, έδειχναν ότι μια μέρα θα πιαστούν στα πράσα οι μοιχοί. Τα κακόμοιρα τα κοράκια, προσπαθούσαν ν’ απελευθερωθούν κι …έκραζαν. Το κράξιμο κάρφωνε τον απατημένο σύζυγο. Κι απ’ αυτή την ιστορία έβγαινε και κραγμένος!"

Τα "μαθήματα" δημοσίευσε ο Μιχάλης στην "Καλύβα" του Π.Ζέρβα:
Ο Βαλεντίνος και σία!

"Τα μεταξωτά βρακιά θένε επιδέξιους κώλους!"

Διαβάζω το "συμπέρασμα" του δημοσιογράφου για τις "καλλιτεχνικές" ανησυχίες του Τσίφτη των πόλεων και με πιάνουν τα γέλια..

Ο καλός ο τσίφτης ξέρει από διακόσμηση

"Ουάσινγκτον
Για τους μαύρους τσίφτηδες, αρπακτικά πτηνά που ζουν και στην Ελλάδα, η μαχητική ισχύς πρέπει να συνδυάζεται με το γούστο: τα ισχυρότερα πουλιά της γειτονιάς διακοσμούν τη φωλιά τους με κομμάτια πλαστικού, κατά προτίμηση άσπρα και φανταχτερά.

«Η ποσότητα του διακοσμητικού υλικού συνδέεται με τη μαχητική ικανότητα κάθε πουλιού» εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Τζούλιο Μπλας, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στο Science.

«Προτιμούν το πλαστικό, ειδικά το λευκό, το οποίο κάνει πιο ορατή τη φωλιά όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για τους άλλους τσίφτηδες» προσθέτει ο ερευνητής.

Η ομάδα του Μπλας στο ισπανικό Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας εξέτασε 127 φωλιές τσίφτηδων (Milvus migrans) που ζουν στο Εθνικό Πάρκο Ντονάνα της Ισπανίας

Τα περισσότερα πλαστικά κομμάτια βρέθηκαν συγκεντρωμένα στις φωλιές των ώριμων πτηνών, ηλικίας 7 έως 12 ετών, περίπου τρεις εβδομάδες πριν την ωοτοκία.

Η παράξενη διακόσμηση αποτελεί προφανώς επίδειξη δύναμης: η παρουσία του πλαστικού φαίνεται να προκαλεί διενέξεις μεταξύ των ιερακόμορφων αρπακτικών, τα οποία υπερασπίζονται άγρια την περιοχή τους.

Οι τσίφτηδες με το περισσότερο πλαστικό «βρέθηκαν να έχουν τις μεγαλύτερες ικανότητες όσον αφορά την προστασία της περιοχής τους από τις εισβολές άλλων τσίφτηδων» αναφέρει η δημοσίευση.

Για να επιβεβαιώσουν το ρόλο της διακόσμησης, οι ερευνητές δοκίμασαν να τοποθετήσουν κομμάτια πλαστικού στις φωλιές τσίφτηδων υπερβολικά μικρής ή υπερβολικά μεγάλης ηλικίας. Γνωρίζοντας προφανώς ότι δεν ήταν οι ισχυρότεροι της γειτονιάς, τα πουλιά έσπευσαν να απομακρύνουν από τις φωλιές τους την προκλητική διακόσμηση.

Φαίνεται επομένως ότι οι ιπτάμενοι επιδειξίες δεν έχουν μόνο γούστο, αλλά και αυτογνωσία."

Το σημαντικότερο συμπέρασμα που βγάνω εγώ από το δημοσίευμα, δεν είναι οτι τάχα μου είναι ντεκορατέρ με γούστο τα γεράκια..Αυτά υπάρχουν μόνο στη φτωχή φαντασία των δημοσιογράφων που αρέσκονται να δίνουν "ανθρώπινες" ιδιότητες και χαραχτήρες στα ζώα γενικώς.

Τα ισχυρά ενήλικα γεράκια που ζουν μέσα στις πόλεις, με την "συλλογή" φανταχτερών υλικών στις φωλιές τους, διαλαλούν την ισχύ και την αποφασιστικότητά τους να κυριαρχήσουν στην περιοχή. Είναι μια προειδοποίηση σε κάθε επίδοξο αντίπαλο. Είναι σαν να φωνάζει: "ΠΡΟΣΟΧΉ! Όποιος τολμήσει να μου αμφισβητήσει την επικυριαρχία εδώ γύρω στη γειτονιά, θα το πληρώσει".

Με αυτό τον αναίμακτο τρόπο, αποφεύγονται πολλές φορές οι άσκοπες διαμάχες στην άγρια φύση. Η "προειδοποίηση" οσο πιο φανερή είναι, τόσο μεγαλύτερη εντύπωση προξενεί. Πολλές φορές όμως αυτό δεν αρκεί! Κάποτε παρουσιάζεται στη γειτονιά ο νέος και ανερχόμενος τσαμπουκάς και τότε ο νέος επίδοξος αρχηγός θα επιτεθεί χωρίς ενδοιασμούς για το λάφυρο της περιοχής. Σημάδι για το που θα πρέπει να κατευθύνεται η επίθεση για την αρχηγία, είναι τότε η εντυπωσιακή διακόσμηση της φωλιάς. Εκεί που βρίσκεται ο ισχυρότερος αντίπαλος και το φωνάζει!

Στον αντίποδα βέβαια, οταν τα γεράκια δεν αισθάνονται οτι μπορούν να ανταγωνιστούν με επιτυχία δυνατούς αντιπάλους, αποφεύγουν τα πολλά "φρου-φρου" που θα προσελκύσουν τους ισχυρύς αντιπάλους για αναμέτρηση. Τότε είναι που απομακρύνουν άμεσα τα τεχνηέντως πρόσθετα μπιχλιμπίδια από την φωλιά.

Είναι μια επίδειξη αυτογνωσίας που "προστατεύει" τα ζώα με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το αρχαίο "Γνώθι σαυτόν" που οι άνθρωποι το έχασαν στην πορεία της εξέλιξης και γι'αυτό σήμερα είναι κοινός τόπος πια η γελοιοποίηση ανθρώπων που κορδώνονται χωρίς ουσία και χωρίς λόγο.

Έγινα φέσι... πιάσε μισό... θυμαρίσιο!

Αν είναι έτσε δα, όπως μαρτυρά η "Βασιλική Εταιρεία Χημείας" των Εγγλέζω, πάει θα χεστούν στο τάλλλαρο οι μελισσάδες! Οι παλιοί ήλεγαν οτι τα ζεστά κρομμύδια στ'αποτέτοια, κάνουν καλή δουλειά και σε ξεμεθάνε στο πι και φι. Βέβαια σκυλοβρωμούσε ο τόπος και μετά ήταν και το άλλο! Άντε να βρεί το κουράγιο η κακόμοιρη η συμβία να κουβαλήσει τον έρμο στο μπάνιο έτσι ντίρλα που ήτονε, να τονε λούσει, να φύει η βρώμα από τη κρομμυδίλα και το πιοτό ..

Τώρα τα πράματα θα είναι πιο πολιτισμένα.
Θα μεθάμε και μετά θα παραγγέλνομε το μελάκι μας στον κάπελα, ή θα πλακώνουμε στις κουταλιές το φυλαγμένο για το σπίτι μέλι και θα αδειάζει το ντουλάπι ωσάν να εβάλαν χέρι οι καλικάτζαροι..
Βέβαια χρειάζεται και η σχετική ρεκλάμα! Να το πεδίο δόξας για τους ντόπιους μελισσάδες να βρούν τα ωραία στοιχάκια να το διαδώσουμε το νέο!

"Γιορτές διανύουμε και η κατανάλωση αλκοόλ αυξάνεται. Βρετανοί επιστήμονες της Βασιλικής Εταιρίας Χημείας συνιστούν το μέλι ως ιδανικό "αντίδοτο" στον πονοκέφαλό και τα άλλα δυσάρεστα κατάλοιπα που αφήνει ένα μεθύσι.

Οι βρετανοί χημικοί, σύμφωνα με την "Τέλεγκραφ", ισχυρίζονται ότι το μέλι, που είναι φυσικό γλυκαντικό, αποτελεί θαυμάσιο τρόπο για να αντιμετωπίζει το σώμα τις τοξικές συνέπειες της υπερκατανάλωσης αλκοόλ. Η φρουκτόζη που περιέχεται στο μέλι, βοηθά σημαντικά τον οργανισμό να διασπάσει σε αβλαβή υπο-προϊόντα το αλκοόλ που κυκλοφορεί στο αίμα μετά το μεθύσι.

Ο βασικός λόγος που μετά το μεθύσι, οι άνθρωποι συχνά νιώθουν τόσο άσχημα, είναι επειδή το αλκοόλ πρώτα διασπάται σε ακεταλδεϋδη, μια ουσία τοξική για το σώμα, σύμφωνα με τον δρα Τζον Έμσλεϊ της Βασιλικής Εταιρίας Χημείας. Η ακεταλδεϋδη, στη συνέχεια, μετατρέπεται -με την χρήση φρουκτόζης- σε οξικό οξύ, που με τη σειρά του "καίγεται" κατά τη διάρκεια της φυσικής διαδικασίας του μεταβολισμού, με συνέπεια από την καύση να παράγεται διοξείδιο του άνθρακα που ‘εκπνέεται’ από το σώμα.

Όπως είπε ο βρετανός χημικός (συγγραφέας του "Καλού Χημικού Οδηγού των Καταναλωτών"), "η ευχαρίστηση έρχεται από το αλκοόλ, αλλά τα κατάλοιπα του μεθυσιού από την ακεταλδεΰδη, το τοξικό χημικό που δημιουργείται στο σώμα και προκαλεί δυνατό πονοκέφαλο, ναυτία, ακόμα κι εμετό". Τα κατάλοιπα του μεθυσιού εξαφανίζονται πιο γρήγορα, στο βαθμό που η ακεταλδεΰδη μετατρέπεται πιο γρήγορα (σε σχέση με τη βραδεία μεταβολική διαδικασία) σε άλλες λιγότερο τοξικές χημικές ουσίες - και σε αυτό βοηθά ιδιαίτερα το μέλι. Μάλιστα, αν κανείς φάει το μελί με ψωμί (π.χ. τοστ), τότε προσθέτει κάλιο και νάτριο στον οργανισμό του, οπότε βοηθά περαιτέρω το σώμα του να τα βγάλει πέρα με το αλκοόλ.

Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να μετριαστούν οι συνέπειες του αλκοόλ - πέρα από την υπομονή. Μεταξύ άλλων, συνίσταται να πιει κανείς ένα ποτήρι γάλα πριν πιει αλκοόλ και ακόμα να φροντίζει να πίνει "καθαρά" αλκοολούχα ποτά και περιστασιακά να τα ανακατεύει με αναψυκτικό. Το γάλα επιβραδύνει την απορρόφηση του αλκοόλ, με συνέπεια να παράγεται λιγότερη τοξική ακεταλδεΰδη στο σώμα. Από τα διάφορα ποτά, σύμφωνα με τον Έμσλεϊ, το τζιν είναι συγκριτικά πιο ασφαλές για να αποφύγει κανείς το μεθύσι.

Από την άλλη, το αλκοόλ αυξάνει την απώλεια νερού από τον οργανισμό, εξ ου και η τάση να πηγαίνει κανείς συχνά στην τουαλέτα, όταν πίνει πολύ. Η αφυδάτωση επιδεινώνει το μεθύσι και κάνει τα κατάλοιπά του πιο οδυνηρά και χρονοβόρα. Η κατανάλωση νερού και αναψυκτικών πέρα από το αλκοόλ βοηθά εν προκειμένω."


Όλη η είδηση ΕΔΩ: Αντίδοτο στη μέθη το μέλι ..27/12/2010

Τηλεοπτικό σποτ με ψεύτικο οργασμό νεαρής ψηφοφόρου

Οι εκλογές τέλειωσαν, εγώ το έχω το ψιλοκόλλημα ακόμη και καθώς έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο, είπα να σας το δείξω να δείτε τι μπορεί να κατεβάσει η κούτρα των κομμάτων για το κουβέρνο!

Στην Ισπανία λοιπόν, μια νέα κοπέλα εμφανίσθηκε σε τηλεοπτικό spot της νεολαίας των σοσιαλιστών Καταλωνίας, σε υπερβολικές "κάψες", ενώ ψηφίζει το σοσιαλιστικό κόμμα, στις εκλογές του Νοεμβρίου, για τη Βουλή της Καταλωνίας και "τελειώνει" λέγοντας... πως είναι απόλαυση η ψήφος!!!
Όλα τα κόμματα καταδίκασαν το προεκλογικό spot, όμως ο ηγέτης του σοσιαλιστικού κόμματος επιχειρηματολόγησε υπέρ της καμπάνιας, ότι δηλαδή είναι καλό να ενθαρρύνεται ο κόσμος να προσέλθει στις κάλπες.
Ε όσο νά'ναι την έχουν την φαντασία τους οι σοσιάλες...

Μια παρόμοια διαφήμιση θα ήταν κυριολεκτικά "αναγκαία" για το πεσμένο ηθικό των Ελλήνων ψηφοφόρων που αγνόησαν τις κάλπες στις πρόσφατες Δημοτικές εκλογές….
Έχασαν!

Δείτε το video:

Της γης η .. συντροφιά!

Εν μέσω προεκλογικής "κλωτσοπατινάδας" ο υποφαινόμενος γέρων, όντας φιλόδοξος και αδέκαστος κριτής των ... πάντων, ζαλίστηκα από τις συνεχείς χαιρετούρες και χειραψίες των υποψηφίων, μπούχτισα με τα ανελέητα κεράσματα και μπούκωσα κυριολεχτικά στις υποσχέσεις για μια ασυνέφιαστη ζωή από δω και πέρα, κάτι που ποτέ εγώ δεν ζήτησα μια και θα βαριόμουν μέχρι θανάτου.
Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους! Εγώ την "κάνω" με καλή συντροφιά!

Ετσι αποφάσισα να στραφώ για λίγη ψυχική ξεκούραση στη γη μου. Καθώς έκανα την καθημερινή βόλτα στ'αμπέλι μου, τά'κουσα να μου ψυθιρίζει παραπονιάρικα:
Θέλω σκάψιμο, θέλω τάϊσμα..

Πω ρε πούστη μου.. σε ξέχασα ρε συ!
Γαμώ τις εκλογές και όλη την βαβούρα..

Πήρα λοιπό την αξίνη, το σκαλιστήρι, γιόμισα το καροτσάκι μου με χωνεμένη κοπριά και έπιασα σήμερο από νωρίς-νωρίς το "χαϊδολόγημα" της γης..
Το χώμα από τις βροχές είναι σαν το φρέσκο σάμαλι! Ούτε λασπωμένο αλλά ούτε στεγνό!
Το σκάβεις απαλά και βγάζει η γης όλα της τα φθινοπωρινά αρώματα. Δεν χορταίνω να αισθάνομαι την ανάσα της, να ρουφώ την δροσιά της..

Τραβάω τις ρίζες από τον άγλωσσο και μου μένει στο χέρι μια οργιά από δαύτες! Καθαρίζω ένα κύκλο του μέτρου γύρω από τον κορμό της κάθε κουρβούλας, ανοίγω το φιλόξενο χαντάκι για την κοπριά στην περίμετρο και το ταΐζω με αγάπη και μια ευχή για καλή χρονιά με υγεία και δύναμη...

Καλλικράτεια μαθήματα!

Ο Δημήτρης θά'χε απο τα πριν τα θέματα και πήε και έκατσε μοναχός του μπροστά-μπροστά για να μην τον ερωτάνε οι αμελέτητοι..


Αναλυτικό .. ρεπορτάζ ΕΔΩ: Διαγώνισμα στον "Καλλικράτη"

Δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ πρωθυπουργός!

Ωσάν να του έδωσαν το ΟΚ να δώσει την χαριστική βολή, ο Μητσοτάκης ξέσπασε χθές το βράδυ στο Μέγα εναντίον του Σαμαρά:

"Στα άκρα οδηγήθηκαν οι ήδη τεταμένες σχέσεις της Ρηγίλλης με τον επίτιμο πρόεδρο του κόμματος Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτήρισε δημόσια «λαϊκιστή» τον Αντώνη Σαμαρά και προέβλεψε εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν πρόκειται να γίνει πρωθυπουργός.

Η απάντηση της ΝΔ ήρθε άμεσα, ήταν σφοδρή έως και ειρωνική, και χαρακτηρίζει τον κ. Μητσοτάκη «ναυαγοσώστη του Παπανδρέου»."

[ Αποκλειστικές μου πληροφορίες: Χθες βράδυ ο Σαμαράς σκόρπισε τόσο σκόρδο στο σπίτι του που βρωμούσε όλη η γειτονιά!! ]

Από το http://news.in.gr

Είναι να μην σου βγεί τ'όνομα!

Συνήθως το καλοκαίρι οι ψαράδες εδώ μοσχοπουλάνε την ψαριά σε λίγα λεπτά της ώρας. Και αν δεν τα δώσουν όλα τα ψάρια στα μαγαζιά - πελάτες που έχουν ο καθένας, τα μοσχοπουλάνε στο λιανοπούλι στο άψε - σβήσε, είτε στη μπάγκα στο γυαλό είτε χέρι με χέρι..

Τον χειμώνα όμως που μένομε εμείς και μεις, τα μεγάλα ψάρια και οι αστακοί αναγκαστικά θα βγούν στη λοταρία. Η οποία μάλιστα πολλές φορές αφήνει μεγαλύτερα κέρδη στον ψαρά από την καθαρή πούληση..Μόνο που έχει λιγουλάκι τράβηγμα με την γύρα στα κεφενεία με το τετράδιο και τα νούμερα.

"Βάλε ρε συ κανένα νούμερο να πάω και γω σπίτι"..
Οι "λεφτάδες" σχεδόν σίγουρα θα βάλουν 5 και παραπάνω αν η "ψαριά" είναι καλή. Οι υπόλοιποι όμως άντε να βάλουμε 1 ή το πολύ δυό, με την ελπίδα... οτι με 10 ευρουδάκια θα φάμε συναγρίδα ή αστακό..

Είπα συνήθως όμως, γιατί φέτος δεν είναι χρονιά συνηθισμένη. Η "κρίση" (εν)έσκυψε και στη Μύκονος και οι ψαριές με τα ακριβά ψάρια δύσκολα πουλιόντουσαν, τουλάχιστον έως τα μέσα του Ιούνη, γιατί μετά κάτι άρχισε να κουνιέται! Ετσι λοιπόν όποτε λάχαινε και έβγαιναν μεγάλα ψάρια ή αστακοί πάνω από 2 κιλά, η δυσκολία να πουληθούν μονομερίς ήταν εξασφαλισμένη.

Οι λοταρίες λοιπόν συνεχίζονταν έως πριν λίγες μέρες, όταν έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και φίλος καρδιακός κέρδισε στη λοταρία 2 μεγάλους αστακούς με μόνο 5 ευρώ! Μου τηλεφώνησε στη στιγμή να μου αναγγείλει οτι ο ένας αστακός θα φαγωθεί από την οικογένειά του και ο έτερος θα γίνει τσιμπούσι ρεφενέ σε εστιατόριο γνωστού μας κάποιο μεσημέρι που δεν έχουμε δουλειές.. Εγώ δουλειές με φούριες δεν έχω μονίμως, και τούπα οτι είμαι μέσα όποτε θέλει, αλοίμονο.. πότε θα ξαναφάμε αστακό τζαμπέ!

Να μην λέμε πολλά λόγια, το τραπέζωμα έγινε ένα μεσημέρι του Ιούνη και είμασταν 4 νοματέοι, όλοι καλά πηρούνια και τουλάχιστον οι δυό και γερά ποτήρια. Μαζευτήκαμε νωρίς, κουβαλήσαμε μεζέδες σπιτικούς, κρασί από τα υπόλοιπα της κάβας και κάτσαμε έτοιμοι για την αστακομακαρονάδα. Μας είχε διαλέξει ο εστιάτωρας ένα τραπέζι κοντά στη θάλασσα, στον ίσκιο και όπως ο ήλιος ζεμάταγε πιο όξω ήταν σαν ν'άσουνε καθισμένος στη παράδεισο, ακούγοντας ένα σιγοντάρισμα από το κυμματάκι που έσπαγε στην άμμο μπροστά στα πόδια μας..

Τα άλλα τραπέζια ήταν άδεια, όλα, και εμείς πλακώσαμε τους μεζέδες και τις φρεσκοκομένες σαλάτες στα γρήγορα, φωνάζοντας αστεία και πειράγματα μια και είμαστε μοναχοί το καταμεσήμερο.. Τα ποτήρια ανεβοκατέβαιναν και τα πιάτα με τις αχινοί, τις ομελέτες, τα τηγανητά κολοκυθάκια και τα ρέστα, άδειαζαν με ταχύτητα, όταν ήρθε μια παρέα ξένων και κάθησε δυο τραπέζια παραπέρα. Δυο ζευγάρια ήτονε μεσόκοποι Γερμανοί και μάλιστα μας έγνεψαν φιλικά ενώ εμείς ψιλοζαλισμένοι ήδη, τους φωνάζαμε να ρθούν κοντά να τους κεράσουμε. Οι ξένοι αρνήθηκαν ευγενικά και παράγγειλαν σαλάτες, αναψυκτικά και νερά!

Το φαγοπότι συνεχίζονταν με τους ίδιους ρυθμούς, ενώ οι Γερμανοί έριχναν κλεφτές ματιές στον μεγάλο σουρό από άδεια και μισογεμάτα πιάτα του τραπεζιού μας. Σε κάνα μισάωρο, φάνηκε ο μάγερας με την τεράστια πιατέλα. Κάναμε όλοι στα γρήγορα χώρο στο κέντρο του τραπεζιού όπου την άφησε με κόπο ενώ οι μυρωδιές από την αχνιστή μακαρονάδα, ξεχείλισαν και ταξίδεψαν σε όλο το μαγαζί. Ο αστακός, ροδοκόκκινος καθόταν στο κέντρο της πιατέλας και ήταν ένα θέαμα που έκανε τους τουρίστες να σηκωθούν για να δούν καλά την πιατέλα.

Πριν έρθουν ακόμη τα άδεια πιάτα μας για να την μοιράσουμε, μας πλησίασε ο ένας με μια μηχανή και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες, μια την πιατέλα και μια τις αναψοκοκκινισμενες και γελαστές μουτσούνες μας. Και ενώ εγώ τούλεγα να κάτσει να πάρει μεζέ, αυτός σοβαρά - σοβαρά με κοίταξε και είπε σε άπταιστα αγγλικά:

"Στην Γερμανία μας ζητάνε να δώσουμε λεφτά για σας τους δήθεν χρεωκοπημένους Έλληνες και σεις εδώ τρώτε αστακούς στο καθημερινό σας! Μπράβο σας! Πως τα καταφέρατε να ξεγελάσετε όλη την Ευρώπη είναι ένα θαύμα!"

Κόκκαλο εγώ.. Τι του λες τώρα;
Προσπάθησα να του πω οτι τον αστακό τον κερδίσαμε στη λοταρία αλλά ο ξένος ήδη είχε επιστρέψει στο τραπέζι του αρκετά φουρκισμένος...

Ήταν στημένο;

(Σκίτσο: Ανδρέας Πετρουλάκης)