Μυκονιάτικο Συρτάκι στο γιαλό!

Βάγιo-βάγιo τω βαγιώ και συρτάκι στο γιαλό!

Βδομάδες έκαναν πρόβες και να το αποτέλεσμα!

Το χταπόδι έπιασε τον σταυρό

ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ… είναι Η ευχή που κυκλοφορεί…

Λοιπόν για να λέμε και κάτι γελαστικόν, συνέβη το εξής πολύ αστείο προχθες τω Θεοφανείων πάνω στο μοναδικό “χωριό” μας, την Α.Μερά.
Κατά το έθιμο, ο παπάς η ο δεσπότης θα σας γελάσω, ρίχνει μία τον σταυρό στη θάλασσα με το “εν Ιορδάνη..” κλπ, τον τραβά όξω και ξαναρίχνει για δεύτερη φορά με το ίδιο τροπάρι.

Στο βίρα όμως η κορδέλα τέντωσε και ο σταυρός δεν έλεε να βγεί στην επιφάνεια για να συνεχιστεί το καταστατικό λειτουργικό.

Σκάλωσε! Σκέφτηκαν όλοι.

O παπάς προσπαθούσε να ξεσκαλώσει την κορδέλα, οι γύρω νέοι που περίμεναν ημίγυμνοι αγωνιούσαν τρέμοντες την τρίτη και τελευταία ρίψη και τότε η κορδέλα ξεσκάλωσε. Ο παπάς τη βιράρισε λίγο και εφάνη το ιερόν απαστράπτον σκεύος, αλλά επάνω του ήταν γαντζωμένο ένα δίκιλο χταπόδι που τον λιμπίστικε και τον κρατούσε με πείσμα ως πολύτιμον τρόπαιον!

Ενας από τους νέους βούτηξε στα ρηχά και άρπαξε σταυρό και χταπόδι και τα'ριξε στο μωλαράκι..

“Το χταπόδι έπιασε τον σταυρό” αναφώνισε εκστασιασμένο το πλήθος των πιστών! Ο χταπόδης κατέληξε να γίνει ο μεζές σε καφενείο της πλατείας και ο νέος που τελικά τον έπιασε, πήρε σβάρνα τα μαγαζιά για το καθιερωμένο “ιερόν” της οικονομικής του ενίσχυσης…

Στο παρακείμενο βίντεο και περίπου από το δέκατο λεπτό φαίνεται όλη η χταποδομάχη...

Είναι ωραία στο Αιγαίο...

Αρχίσαμεεε!

The beauty of pollination - Η ομορφιά της επικονίασης

Για τους εραστές των εντόμων, των πουλιών και της φύσης.
Βάλτε δυνατά την μουσική και απολαύστε το θαύμα!

Ο Χταπόδης του λιμανιού...

Σύμφωνα με τους παλαιούς θρύλους και τις διηγήσεις... το τέρας χταπόδι ζούσε στο γιαλό και πότε - πότε άρπαζε τα κακά παιδιά ή κάνα ψαρά μεθυσμένο...
Άλωστε και ο μέγας φυσιοδίφης(!) των βυθών και των ουρανών Βίκτορας Ουγκός, κάτι παρόμοια όντα περιέγραψε, την τρομερή εκείνη μέρα που ο Ναυτίλος κονταροχτυπήθηκε καταμεσής του ωκεανού...

Ε λοιπόν σας πληροφορώ οτι εδώ και λίγες ημέρες, ένα λιγότερο υπάρχει από αυτά τα τρομακτικά όντα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο λιμάνι μας.. Το νίκησε κατά κράτος ο κάπταιν Μηνάς και η περιφανής του νίκη γιορτάστηκε σε δυό δόσεις... Η μια ήταν με μερικούς πλοκαμούς του στα κάρβουνα και η δεύτερη με χοντρό μακαρόνι ...

Μην σας ξεγελά η μισοκακόμοιρη έκφραση του οφθαλμού του τρομερού όντος. Η μάχη ήτο αμφίρροπη και το βλέμμα του κατάντησε έτσεδα από το ...γούλιασμα! Οφείλω να σας ομολογήσω οτι η επιλογή μου να συνοδευτούν οι δοξαστικές εκείνες στιγμές με φετεινό Ροδίτη/Παριανό, ήταν ναι μεν πετυχημένη αλλά κατέβασε τη στάθμη του βαρελιού μου γενναία...

Είμαι και ο .. πρώτος!

Μούτυχε το φλουρί φέτος!

Δεν κρατιέμαι... φυλαχτήτε...

Τέρμα για φέτος...

Λίγο πριν τις γιορτές, έκλεισε και τυπικά η οινολογική χρονιά μου.. Χθες έγινε η τελευταία απολάσπωση του λευκού, και τώρα αναπαύεται κι'αυτό στην ανοξείδωτη δεξαμενή, περιμένοντας να κατακάτσουν και τα τελευταία ίχνη τρυγιάς.

Η μετάγγιση έγινε σιγά - σιγά με ρυθμό ιεροτελεστίας, προσέχοντας να μην το ταράξω περισσότερο και .. παραξηγηθεί. Ξέρω οτι δεν τ'αρέσουν τα πάρε - δώσε με τον αέρα και οτι το οξυγόνο το "πνίγει", το ανάγκασα λοιπόν να περάσει μέσα από νάϋλον σωλήνα ταξιδεύοντας από το δοχείο όπου μετασχηματίστηκαν τα ζάχαρα του εξαιρετικού φετεινού Ροδίτη και της αρωματικής Μονεμβασιάς, στο αλκοόλ που θα μας κάνει παρέα τους επόμενους μήνες.

Το σκέπασα προσεκτικά με το λάδι του να μην μου "κρυώσει" τον χειμώνα που όλο έρχεται και ερχομό δεν έχει, το σταύρωσα τρείς φορές κατά τας γραφάς και σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο να το πιώ στο ποτήρι...

Αγριοκούνελα κοκκινιστά με κρεμμύδια σβησμένα με κρασί και μπαχάρι.

Τα υλικά σας!

2 αγριοκούνελα,
2 ποτηράκια λάδι,
1 σφηνάκι ρακή,
3 μεγάλα κρεμμύδια,
1 ποτηράκι κρασί μπρούσκο,
1 βαθύ πιάτο φρέσκιες ντομάτες ξυσμένες,
1 κουταλάκι ζάχαρι,
1 μικρή καυτερή πιπεριά,
3 φύλλα δάφνης,μπαχάρι,κανέλα,αλατοπίπερο.

Κόβουμε σε μερίδες τα αγριοκούνελα, πλένουμε, αλατοπιπερώνουμε και τα τσιγαρίζουμε σε λάδι με τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια. Σβήνουμε με το ρακί και αφήνουμε να πάρουν μια βράση. Ρίχουμε το κρασί, την ψιλοκομμένη πιπεριά, την δάφνη, το μπαχάρι και όσο αλάτι χρειάζεται. Ανακατεύουμε καλά για λίγη ώρα και μετά ρίχνουμε και τις φρέσκιες ντομάτες και την ζάχαρη. Χαμηλώνουμε τη φωτιά αρκετά και περιμένουμε με υπομονή έως ότου το κρέας να διαχωρίζεται πολύ εύκολα από τα κόκκαλα...


Μιλάμε για μια καλοκαιρινή συνταγή για τροφοσυλλέκτες σκηνίτες. Σε νησιά που υπάρχουν αγριοκούνελα είναι πολύ εύκολο να τα πιάσετε με τον παρακάτω τρόπο. Θα στήσετε τη σκηνούλα σας σε ερημική παραλία από το προηγούμενο βράδυ, αλλά και ο υπνόσακος δεν σας χαλάσει την διάθεση. Ετοιμάζετε μετά σε μια απάνεμη γωνιά την πυροστιά σας, οπου θα ψηθούν για το βράδυ της αναμονής οι πανσέτες, τα παϊδάκια και τα ρέστα από τα τσουβάλια με κουμπάνιες που θα έχετε κουβαλήσει με το βαρκάκι σας. Θα φυλάξετε σε σκιερό μέρος το φορητό ψυγείο με τα νερά, τα κρασιά, τις μπύρες, τις κοκακόλες και τις απαραίτητες σόδες για την καλή χώνεψη και μετά θα αρχίσετε - με το μαλακό - το φαγοπότι και την οινοποσία κάτω από τα αστέρια και παρέα με το μελτέμι που είναι τελείως αναγκαίο για να σας δροσίσει την κάψα!

Όταν επιτέλους κοντεύετε να σκάσετε και δεν πάει άλλο, θα σβήσετε την φωτιά και το ραδιάκι και θα αφήσετε τα όνειρά σας στον νησιώτικο μορφέα. Το πρωί - πρωί θα σηκωθείτε, θα πάτε στην "διπλανή" τουαλέτα της παραλίας, θα ξυπνήσετε το σκυλί σας - αν έχετε - και σε χρόνο από λίγα λεπτά έως μερικές ώρες, θα έχετε στο ντορβά σας δυο τρία αγριοκούνελα που θα σας παρακαλάνε να τα μαγειρέψτε...

Μην αντέχοντας άλλο τα παρακάλια, επιβάλλεται η άμεση επιβίβασή σας στο βαρκάκι, ή στο μοντέρνο φουσκωτό (το προτιμώ!) και η αναχώρηση για το φιλόξενο περιβάλλον της κουζίνας σας..

Που τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Να σε λίγο έχει αναχώρηση για ένα μικρό παράδεισο και είπα να σας τα πω!

Η κοπανιστή μας μπορεί να γίνει Π.Ο.Π.;

Διαβάζω με ικανοποίηση στα ΜΜΕ οτι η φάβα Σαντορίνης συμπεριλαμβάνεται πλέον, μαζί με άλλα επτά ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα, στον κοινοτικό κατάλογο των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Προστατευόμενων Γεωγραφικών Ενδείξεων (ΠΟΠ και ΠΓΕ). Εύγε και μπράβο σε όσους πάλεψαν επί πολλά χρόνια γι'αυτή την αναγνώριση ενός τοπικού προϊόντος. Τα εμπορικά σύνορα που διευρύνονται με αυτή την αναγνώριση, θα δώσουν ασφαλώς άλλο ένα ισχυρό οικονομικό κίνητρο στους Σαντορινιούς παραγωγούς να συνεχίσουν και να επεκτείνουν την παραδοσιακή αυτή καλλιέργεια.

Μέχρι τώρα, μαζί με τη φάβα Σαντορίνης, έχουν καταχωρηθεί στον κοινοτικό κατάλογο των ΠΟΠ και ΠΓΕ αγροτικών προϊόντων συνολικά 88 ελληνικά προϊόντα (27 ελαιόλαδα, 10 επιτραπέζιες ελιές, 20 τυριά, 23 φρούτα, λαχανικά, ξηροί καρποί και όσπρια, ένα προϊόν αρτοποιίας, ένα ψαριών, ένα μέλι, δύο μαστίχας, τσίχλας, ένα αιθέριο έλαιο και ένα μπαχαρικό). Εκκρεμούν αιτήσεις για κατοχύρωση άλλων οκτώ προϊόντων (μανταρίνι Χίου, πατάτα Νάξου, σταφίδα Ηλείας, ξυνόγαλο Σητείας, αρνάκι Ελασσόνας, αγουρέλαιο Χαλκιδικής και ξερά σύκα Ταξιάρχη).

Ο συνεταιρισμός εσπεριδοκαλλιεργητών Χίου έχει ζητήσει από το 2008 την ένταξη στον κατάλογο ΠΟΠ- ΠΓΕ τού μανταρινιού Χίου. Η ποικιλία θεωρείται από τις καλύτερες και πιο αρωματικές στον κόσμο. Ακόμη και τα άγουρα μανταρίνια που παράγονται στο νησί είναι ευωδιαστά. Μάλιστα το άρωμά τους ξεχειλίζει από τους οπωρώνες του Κάμπου και, όπως λένε, φτάνει ως τη θάλασσα.

Τη θέση της στον ευρωπαϊκό κατάλογο περιμένει να πάρει και η πατάτα Νάξου η οποία άρχισε να καλλιεργείται στο νησί από τα μέσα του 19ου αιώνα. Πρόκειται για τους βρώσιμους κονδύλους τού φυτού Solanum tuberosum οι οποίοι είναι λείοι με σάρκα λευκοκίτρινη. Είναι μετρίου μεγέθους, καθαροί, ομοιόμορφοι και δεν εμφανίζουν μορφολογικά ελαττώματα και προσβολές από ασθένειες. Η ποιότητα της πατάτας Νάξου διαμορφώνεται από το μικροκλίμα που χαρακτηρίζει το νησί, δηλαδή τη σχετικά χαμηλή υγρασία και τις υψηλές θερμοκρασίες. Είναι ιδανική για ψήσιμο, τηγάνισμα και πουρέ, όχι όμως για βράσιμο διότι μπορεί να διαλυθεί.

Η είδηση ΕΔΩ: www.tovima.gr

Και στα δικά μας;

Διαβάζοντας τα παραπάνω και εχοντας στο νού μου την λαχταριστή εικόνα μιας φρέσκιας "μόστρας", σκέφτομαι οτι θα μπορούσε και η φημισμένη κοπανιστή Μυκόνου να αποκτήσει την κατοχύρωση σαν Π.Ο.Π. Η πατρίδα μας είναι υποχρεωμένη για οικονομικούς λόγους να στηρίξει με όλα τα μέσα τον πρωτογενή τομέα, του οποίου η ανάπτυξη θα μας δώσει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στην Ε.Ε. Η χρήση των παραδοσιακών τοπικών προϊόντων σε όλους τους τόπους εστίασης, ιδιαίτερα στους τουριστικούς τόπους είναι επιβεβλημένη πλέον.

Επιπροσθέτως η διεθνής καμπάνια για την ωφελιμότητα της μεσογειακής διατροφής που παρατηρούμε να αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, είναι μια πολύ ευνοϊκή συγκυρία για τα τοπικά προϊόντα των νησιών μας και παράλληλα θα παρακινήσει όλο και περισσότερους νέους να ασχοληθούν με την γη και τα γενήματά της.

Πάλι στη κορφή..

Εγώ τ'όχα πει από πέρσυ, όπου εβρέθηκα Στ'άϊ Λια το πανηγύρι οτι από δω και στο εξής κάθε χρόνο θα πολαίνουν οι "πιστοί". Τώρα σε τι πράμα είναι πιστοί δεν παίρνω όρκο.

Πάντως χθες, ήταν λιγάκι αλοιώτικα μια και εκλογές δημοτικές ερχόνται οσονούπω, οι υποψήφιοι κοντεύουν να ξεπεράσουν τους ... πανηγυριώτες και έτσι οι χειραψίες και τα "τάματα" είχαν την τιμητική τους..

Η σημαία που κυμμάτιζε περήφανα στο εκλησιδάκι. ήτονε δωριά από κάποιον που εθεώρησε οτι θ'άταν πρέπον να αυξήσει το μέγεθος της σημαίας κοντά στο ... στρέμμα, ώστε να πάρει τ'απάνω της η εθνική μας περηφάνεια που τελευταία ετσαλακώθη αγρίως..

Ο Λευτέρης στο ύψος του είχε αρχίσει από νωρίς την τσαμπούνα. Φέτος είχε μαζί του την .. οικογενειακή κομπανία από εγκόνια του που όπως διαπίστωσαν οι πανηγυριώτες, είναι άξιοι συνεχιστές του ..Καντενάσιου ιδρύματος.. αλλά με την προσθήκη εγχόρδων!

Ο "τουμπάκας" που οργανώνει το πανηγύρι φέτος είχε να ξαναστήσει την "πέργκολα" στην άκρη του γκρεμού μια και τον φετεινό χειμώνα, την διέλυσε σχεδόν μια .. προβέζα. Οι μεζέδες, τα βραστά, τα μαγειρευτά, τα κρασιά και τα ρέστα γέμιζαν το μακρύ τραπέζι στην κορφή του βουνού. Πάντα θαύμαζα την ενέργεια που ξοδεύουν οι γυναίκες εκει ψηλά, αλλά φέτος το .. "παράκαναν"!!!

Κι'από χρόνου!

Στ΄ Άϊ Λιά το πανηγύρι...

Εκκλησιδάκι μια σταλιά, κολλημένο σαν λευκή κουκίδα
κατάκορφα στον μεγάλο βράχο
Εγώ τόχα πει από τότε που πήαμε για πρωτομαγιά στο εκκλησιδάκι τ΄άϊ Λιά. Ο δρόμος που έγινε από την μια χάλασε το αρχαίο μονοπάτι, αλλά από την άλλη θα "στρώσει δρόμο" για πανηγυριώτες και πανηγυρίζοντες.
Το πανηγύρι έγινε Σάββατο μια και οι παπάδες έχουν μεγάλες δουλειές με τους Kυριακάτικους πιστούς και δεν ρέονται την βουνίσια βόλτα..


Οι Τουμπάκηδες λοιπόν έδωσαν ρέστα! Επί ενα μήνα κατά πως έμαθα, ο νεότερος ο Γιάννης μαστόρευε κατάκορφα να στήσει μια πέργκολα για να σκιάσει το τραπέζι και δίπλα ένα ξύλινο κελί, μια παράγκα που θα στεγάσει τα μαγεριά, τα τεράστια τσουκάλια και τα φαγιά.. Τά' στησε όμως υπολογίζοντας και τον αγέρα που εκεί πάνω δεν αστειεύεται! Έχωσε τεράστιες ξύλινες κολώνες μέσ΄τη γη, σαν αυτές της δεη... Βίδωσε εκατοντάδες βίδες και κάρφωσε άλλα τόσα καρφιά και έκανε μια κατασκευή που μάλλον θα την βρούν οι αρχαιολόγοι της επόμενης χιλιετίας και θα απορούν με την ανθρώπινη μανία να χτίζει στις κορφές των βουνών, μόνο που αυτό το "κτίσμα" θάπρεπε νάναι "δείγμα" για τους άλλους καταληψίες των βραχόκορφων του νησιού....


Ο δρόμος ανεβαίνει στριφογυρίζοντας και σταματάει ακριβώς κάτω από το εκκλησιδάκι του Αγίου, σε μια καλοσχηματισμένη φυσική πλατεία, ένα ίσιωμα που απλώνεται εκεί πάνω, κάτω απ' τον βράχο σαν φυσικό πάρκιν! Και δίπλα, ακριβώς δίπλα στα βράχια που τελειώνει το ίσιωμα και αρχίζει ο μεγάλος κατήφορος, ήταν στημένη η πέργκολα, το τραπέζει και οι πανηγυριώτες..

Ο Άϊ Λιάς είχε κάνει συμφωνία με τον Αίολο και το Σάββατο το πρωί το ελαφροβόρι μας δρόσιζε όσο ακριβώς χρειαζόταν.. Ούτε λίγο να ζεσταινόμαστε, ούτε παραπάνω να μπουρδεκλώνει και να "ταξιδεύει" τα πλαστικά πιάτα και τα ποτήρια στην από κάτου άβυσο!
Κάτσαμε από το πρωί, μετά την λειτουργιά και πιάσαμε το γαζί με ζουμί, βραστά, συκωτάκια ψιλοκομμένα, πανηγυροκιοφτέδες, σαλάτες και γιαχνιά, συνοδευόμενα - έτσι δεν το λένε οι γκουρμέδες; - από χωριανό κρασί δυο χρονώ, λιάκι πισωγυρισμένο αλλά καλό για την περίσταση...



Ο Λευτέρης φυσούσε την τσαμπούνα, εναλάξ με νεαρούς τσαμπουνιέρηδες που "εισάγουν" νέες πρωτάκουστες τεχνικές στην πανηγυριώτικη ακουστική... Κοντά στο μεσημέρι κατέφθασε και η οικογενειακή κομπανία των δυό Γρύμπληδων με το ακορντεόν και το σαντούρι και η κορφή τρανταζότανε από τα συνοδευτικά παλαμάκια των ενθουσιασμένων.. Η αίσθηση οτι ξεφαντώνουμε στη κορφή με θέα ΟΛΟ το Αιγαίο μας μεθούσε...



Η επιστροφή το απόγευμα ήταν πιο εύκολη, και λόγω κατήφορου, αλλά και λόγω της παρατεταμένης οινοποσίας και φαγοποσίας, η "ανάγκη" ήταν πιεστική!!!


Ο Αβλέμονας ήσυχος ατένιζε την Τήνο και μου θύμισε μια κουβέντα φίλου από τα παλιά: "Τι μέρη έχετε ρε σεις εκεί στη Μύκονο, αβγολέμονας, (αβλέμονας), μάου-μάου....(η Μαού)" ......
Στην επόμενη στροφή πριν την "πολιτισμένη" περιοχή, τα γρήγορα σκάφη έκαναν επίδειξη στον κόρφο του Άϊ-Σώστη...

Το ξενυχτήσαμε........

Η πλώρη μου αγέρωχα ξανοίγει την ιερή Δήλο
Η θάλασσα στις 9 το βράδυ.. γυαλί!
Τα λίγα μίλια έφυγαν πίσω μας και δέσαμε στριμωγμένοι σαν σε λεωφορείο για τον πλατύ γυαλό Αυγουστιάτικα!


Η φεγγαράδα έριχνε άπλετο φως στα αρχαία έργα και πήραμε με γοργό βήμα το μονοπάτι για την παλαίστρα.. Φτάσαμε μετά από ένα τεταρτάκι, αλλά μουσκίδι στον ιδρώτα. Ζέστη και κούνουπες να ορμάνε πεινασμένοι στα ιδρωμένα μας μούτρα και μεις στήσαμε στα γρήγορα την τράπεζα σε μια απόμερη γωνιά, δίπλα στο μισογκρεμισμένο τοίχο του αρχαίου σπιτιού..


Οι γυναίκες του πανηγυριού ανακάτευαν με προσοχή τα βραστά, έκοβαν σαλάτες, ενώ το πολύχρωμο μέγα πλήθος συνέχιζε να καταφθάνει στην μισοφωτισμένη παλαίστρα.. "Ωχ!! η καλωσύνη θα μας εφέρει κόσμο και κόσμο.." παραμίλαγε ο Δημήτρης, αυτός που κάθε χρόνο ακάματος οργανώνει το πανηγύρι..


Η "γιρλάντα" με τα φώτα στη μέση άναψε και φάνηκαν οι πανηγυριώτες να .. ζεσταίνονται..


Κάπου μέσα κει ένας τσαμπουνιέρης άφησε τον πιεσμένο αέρα από τον ασκό να βγεί με φούρια και η παραπονιάρικη νότα μας τριγύρισε.


Τα ποτήρια κατέβαιναν γρήγορα στα διψασμένα μας λαρύγγια και οι πρώτες βιαστικές κοπέλες έπιασαν να χοροπηδάνε στον αρχαίο σκοπό χτυπώντας με δύναμη τα γεροδεμένα τους πόδια στο δάπεδο της αρχαίας παλαίστρας.


Στις 2 η ώρα το αχνισμένο μυρωδάτο γιαχνί πήρε τη σειρά του... Κόντεψα να πέσω μέσα!!


Ήταν άλλο ένα πανηγύρι της Αγίας Κυριακής στην αρχαία Δήλο..

Κι'από χρόνου!

Απο - στάξαμε!!

Εν αρχή η .. φωτιά! Ανάψαμε τον φούρνο να κάψει καλά, διότι ως γνωστόν το άγριο θέλει ώρες!


Μετά ήλθε η σειρά της λαμαρίνας με το αγριογούρουνο. Μπόλικα κρομύδια κομένα στη μέση και λίγα μυρωδικά!


Το καζάνι τ'ανοξείδωτο ήταν από τα χθές γεμάτο με στρόφυλα. Η φωτιά πήρε μπρός στο σιγανό. Θ'άπαιρνε τουλάχιστον 6 με 7 ώρες να βγάλει το υστεροτσίπουρο..Είχαμε λοιπόν ώρες μπροστά μας να ... περιμένουμε να τελειώσει.. Και για να μη βαρεθούμε το λοιπόν, ανάψαμε και την ψησταριά!


Η σχάρα χωράει μόνο.. 20 ορτύκια τη δόση.. και χρειάστηκε να μπεί δυο-τρείς φορές πάνω στην καρβουνοσιά.. και μετά στο τραπέζι, όπου άδειαζε πριν ακόμη προλάβει να καθίσει στα ίσια!



Και όσο το τσίπουρο έρρεε σιγά - σιγά και γέμιζε τον τζέτζερη....



Εμείς τα πίναμε έτσι για να μην... βαρεθούμε δηλαδή!
Και υπό την σκέπη του παραδιπλανού αγίου....



Νυχτώσαμε ενώ η σιγανή βροχούλα που έπεφτε από νωρίς του πρωϊνού της Κυριακής, συνόδευε τις τελευταίες ιστορίες των ... κατορθωμάτων μας!!

Συγνώμη... λάθος!

Πριν μια βδομάδα έβρεξε!
Το πρωτοβρόχι... Είχε όρεξη και έριχνε ένα ψιλό συνέχεια πάνω από 5 ώρες..
Βράχηκε η γης και έβγαλε από τα σωθικά της όλα τ' απωθημένα της ξερασιάς του καλοκαιριού..

Βγήκαν οι χουχουλιοί και πίσω τους οι χουλιολόοι... Μυστήρια ράτσα κι' αυτοί.. Ξεμπροβάλουν από το χώμα μετά την πρώτη βροχή, σφιχταγκαλιαζόνται δυό-δυό και τρείς-τρείς για λίγες ώρες και μετά ξαναβουτάνε μέσα της, στο άγνωστο, μένοντας εκεί για μήνες έως το επόμενο πρωτοβρόχι, την άλλη χρονιά!

Μοσχοβόλησε ο τόπος! Η μυστήρια οσμή της βρεμένης γης απλώθηκε και συνεπήρε όλα τα ζωντανά..Τα δέντρα αναχέντρωσαν και μερικά σαν την κακόμοιρη τη δαμασκινιά μου... λάθεψαν και πέταξαν νέα φύλλα και άσπρα μικρά άνθη!


Που πας μωρέ άμυαλη μες το χινόπωρο να στολιστείς σαν νυφούλα;

Άσπρα μούρα.. μαύρα μούρα!

Μέσα στ'αμπέλι έχω τρείς μικρές μουριές, μια σε κάθε "σκάλα". Όταν τις φύτευα νόμιζα οτι ήταν οι δυό άσπρες και η τρίτη μαύρη.. Βγήκαν και οι τρείς μαύρες..

Δεν έχω παράπονο όμως. Αυτή την εποχή δίνουν τα μυρωδάτα τους μούρα. Πάντα καθώς περνώ δίπλα τους κοντοστέκομαι και τσιμπολογώ έως ότου βαφτούν τα δάχτυλα μαύρα!! Τα μούρα είναι πολλά, τόσο πολλά ώστε να περσεύουν και για όλα τα πτηνά που το περιμένουν με την ίδια ανυπομονησία.. Ιδιαίτερα οι κουρούνες! Και μετά καταχέζουν όλο το μέρος με μελανόσκατα!!

Γιαούρτι της σακούλας, μούρα και μέλι είναι το πρωινό για τις μέρες αυτές. Ανάμεσα έχει εναλλακτικό με βερύκοκα που γίνονται τις ίδιες περίπου ημερομηνίες. Μετά θα πιάσουμε τις αμπουρνέλες και στο τέλος του Ιούλη που θα γυαλίσουν τα σύκα, ποιός μας φτάνει!! Θά' χουμε να τρώμε ως τον τρύγο!

Πρωτομαγιά στον ..Αϊ-Λιά

Αυτό το ..αγέρωχο και μεγαλοπρεπές βουνό, που .. υψώνεται καταμεσής του Αιγαίου μας, (η φωτο το..αδικεί λίγο..), έχει το ... περίεργο για Ελληνικό βουνό όνομα.. "Προφήτης Ηλίας" ... Άης-Λιας επί τω λαϊκότερον!. Και φυσικά στην ομώνυμη κορφή του δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου που ως γνωστόν πήρε τα βουνά.. καταδιωκόμενος από τον βασιλιά Αχαάβ και τη γυναίκα του Ιεζάβελ, το 800 πχ.. Προφήτης ήταν αλλά μετά στο σπήλαιο που έζησε στην κορφή του βουνού, ο θεός τον επισκέφτηκε και από τότε έκανε θάματα και πράματα..Τον πήρε τελικά με πύρινη γλώσσα στους ουρανούς κάποια 20η Ιουλίου που είναι και η γιορτή του.

Τότε λοιπόν σε όλα τα βουνά και στα μικρά εκκλησάκια όπου σχεδόν πάντα υπάρχει και ένας.. Αϊ-Λιάς.. έχουμε λειτουργιά και πανυγήρι. Τα περισσότερα εκκλησάκια είναι πολύ μακριά από αμαξιτούς δρόμους και έτσι ήταν και ο δικός μας Αϊ-Λιάς μέχρι πριν 2 χρόνια, όταν κάποιος ιδιοκτήτης της περιοχής γύρω από την κορφή, αποφάσισε και χωρίς να ρωτήσει κανέναν, άνοιξε ένα κανονικό δρόμο έως το μικρό εκκλησάκι..τάχα μου από σέβας!! Θεός φυλάξει!

Τέλος πάντων η κατάλληξη ήταν να χαθεί μια ωραία παράδοση που ήθελε να ανεβαίνουνε στην κορφή όλοι οι πανηγυριώτες με γαϊδούρια και μουλάρια μαζί με όλα τα συμπράκαλα τα χρειαζούμενα για το ετήσιο πανηγύρι. Ενα υπέροχο αρχαίο μονοπάτι που οδηγούσε αργά και περιστροφικά στη κορφή, έδωσε την θέση του στον χωμάτινο νέο δρόμο, που χαλάει με τις βροχές και δόστου από την αρχή να το ξαναστρώσει ο ιδιοκτήτης..

Όμως είναι αλήθεια οτι τα τελευταία χρόνια, όλο και λιγότεροι είχαν την επιθυμία να δοκιμάσουν τον καθαρό αέρα του Αϊ-Λιά, μια και η γιορτή έπεφτε καταμεσής του καλοκαιριού και ήταν και λιγάκι ...ανηφόρα!! Τώρα με τον δρόμο, όσο είναι στα καλά του πάνε περισσότεροι. Και οχι μόνο πάνε αλλά πάνε και πιο συχνά και με πιο πολλά συμπράκαλα και μεζέδες. Εφιαξαν και το παλιόκελο δίπλα στο εκκλησάκι. Και πάνε και για άλλες γιορτές.. εκτός της .. ορίτζιναλ...

Πάνε οι "χωριανοί" για το "καλό της γης" .. την Πρωτομαγιά, μια που την Πρωτομαγιά την αγνοεί η θρησκεία σαν γιορτή.. Το έθιμο λοιπόν είναι παλιό και έχει να κάνει φυσικά με την εποχή που αρχίζει η καλοκαιρική ξηρασία και είναι η κύρια εποχή των ερώτων για όλα σχεδόν τα πλάσματα της φύσης..

Το σχετικό έθιμο λέει οτι, την παραμονή της πρωτομαγιάς λούζονταν, άλλαζαν, σταματούσαν να γνέθουν και άναβαν το καντήλι. Πρωί- πρωί οι νοικοκυρές έκοβαν ευλύγιστες βέργες και αγριολούλουδα, έπλεκαν και κρέμαγαν πάνω από την κύρια είσοδο του σπιτιού το Μαγιάτικο στεφάνι. Νύχτα ακόμη πριν φέξει η μέρα, δάγκωναν σκόρδο για το μάτι και για να αποκρούσουν τις κακές διαθέσεις που στρέφονταν εναντίον τους. .Δεν έπρεπε να ακούσουν ούτε πουλιά να κελαϊδούν..ούτε γαϊδάρους να γκαρίζουν!!

Οι ενήλικες έτρωγαν καλά το πρωί και είχαν μεγάλο φόβο μην ακούσουν λάλημα τρυγονιού. (Είναι και η μεγάλη Εαρινή αποδημία προς βορράν των μεταναστευτικών πουλιών αυτές ακριβώς τις μέρες). Εάν άκουγαν να κελαϊδεί τρυγόνα τότε έτρεχαν να δουν το κλαδί που καθόταν το πουλί. Εάν το κλαδί ήταν χλωρό, τότε πάει καλά, εάν όμως το κλαδί ήταν ξερό τότε .. κακά τα μαντάτα... Οι γυναίκες δεν ήθελαν να ακούσουν τον γάϊδαρο, γιατί το γκάρισμά του τον Μάη είναι ξεδιάντροπο κάλεσμα ερωτικού συντρόφου.... Τα παιδιά δεν έπρεπε νακούσουν τον κούκο, δηλώνοντας έτσι την αποστροφή τους για την ζωή του κούκου. Ο κούκος είναι ακραία μοναχικός, φωλιά δεν φτιάχνει, τα αυγά του τα γεννάει σε φωλιές άλλων πουλιών και τα παιδιά του τα μεγαλώνουν άλλα πουλιά.

Ενήλικες και παιδιά για να προστατεύονται όλο το χρόνο από τα φίδια, τη Πρωτομαγιά δεν έμπαιναν για δουλειές στα χωράφια και ευκαιρίας δοθείσας έλεγαν το ξόρκι εναντίον των φιδιών:
"Σήμερα Πρωτομαγιά
Βγαίνουν τα φίδια απ΄ τη φωλιά
Ούτε ήλιος να τα δει
Ούτε μπροστά μου να φανεί."

Κατά τις οχτώ το πρωί οι κοπέλες οι ανύπανδρες, έφηβες και μεγαλύτερες μαζεύονταν σ΄ ένα σπίτι και το στόλιζαν με λουλούδια και πρασινάδες. Μια κοπέλα έπαιρνε ένα κανάτι γεμάτο νερό, μια άλλη ένα σκαλιστήρι, δύο τρεις άλλες, καλάθια για τα φιλέματα και όλη η παρέα μαζί με τους ενήλικες ανεβαίνουν στον Αϊ-Λιά για την καθιερωμένη λειτουργία και τραπέζωμα. Εκεί πρώτα- πρώτα έπρεπε η κοπέλλα με το σκαλιστήρι να σκάψει λίγο το χώμα, η άλλη να το βρέχει σιγά-σιγά και όλοι μαζί να τραγουδούν:

"Ρίγανη και λιγιργιά
γλήγορα στον αι-λιά
κι Αι Λιας στον ουρανό
για να βρέξ΄ θεός νερό
για τα στάρια τα κριθάρια
του θεού τα παρασπόρια
αυλάκι αυλάκι το νερό
να το γέννημα σωρό
γούρνες γούρνες το νερό
κούπες κούπες το κρασί
πιπεριά με το τσαπί
να στομώνει το νερό."

Εχθές Πρωτομαγιά, ο ήλιος μας έκανε το χατήρι του έθιμου και δεν βγήκε.. Και οχι μόνο αυτό..Αλλά και κατά τις 11 έπιασε και ένα πολύ ψιλό βροχόνερο, επιβεβαιώνοντας.. για άλλη μια φορά την απεριόριστη... δύναμη των εθίμων.. όταν
τηρούνται βεβαίως-βεβαίως.... Συνήθως από κει πάνω η θέα ολόγυρα του Αιγαίου είναι κάτι πέρα από καθε περιγραφή, το ξέρω καλά μια και ανεβαίνω συχνά με τα σκυλιά μου για βόλτα.. Εχθές δεν έβλεπες τίποτα πέρα από λίγες εκατοντάδες μέτρα. Και αργότερα, όταν άρχισαν να αραιώνουν οι "χωριανοί", έπεσε και ένα πούσι που έκανε όλο το σκηνικό καλά-καλά...βουκολικό!!

Όμως τα αρνιά ψήθηκαν, η τσαμπούνα έπαιξε ταράζοντας την αμόλυντη ακόμη ησυχία της κορυφογραμμής και το κρασάκι μας το ήπιαμε..
Κι από χρόνου νάμαστε καλά!

Τ'αυγά και τα κουλούρια

Από τα πολλά έθιμα που τηρούνται αυτές τις μέρες ευλαβικά, αυτά που πάντα με ενθουσίαζαν, είναι το βάψιμο των κόκκινων αυγών και τα Πασχαλινά κουλουράκια..
Το βράδυ της Μ.Τετάρτης πάντα έπιανε η μάνα μου αυτές τις δουλειές αρχίζοντας από τα αυγά. Την βοήθαγα πάντα στο βάψιμο τρίβοντας τα φρεσκοβαμένα αυγά με λινό πανί βουτηγμένο ελαφρά στο λάδι. Τα κόκκινα αυγά έπαιρναν τότε ένα λαμπρό κόκκινο και γιαλιστερό χρώμα και φάνταζαν σαν ψεύτικα στο πανέρι στημέση του τραπεζιού μας στη μικρή σάλα..
Θυμάμαι την μάνα μου να μου λέει την ιστορία του έθιμου. Την είχα ακούσει τόσες φορές αλλά πάντα μου άρεσε.
Ήταν λέει μια χωριανή με ένα καλάθι γεμάτο αυγά που μόλις είχε πάρει από το κοτέτσι της. Τότε κάποιοι περαστικοί της είπαν την είδηση οτι ο Χριστός αναστήθηκε..Εκείνη δεν τους πίστεψε, λέει, και είπε τότε οτι αν ήταν αλήθεια να δεί τα αυγά της κόκκινα..Τα αυγά έγιναν με μιας κόκκινα και το νέο θαύμα μεταδόθηκε γρήγορα..
Εγώ είχα ακούσει και άλλες ..εκδοχές αλλά η παραπάνω με συγκινούσε τόσο πολύ, που πολλές φορές θυμάμαι έπιανα τον εαυτό μου να κάνει παρόμοιες "ευχές" περιμένοντας το θαύμα..

Τα κουλούρια ήταν το μεγάλο γεγονός της Μ.Πέμπτης. Όλο το σπίτι μύριζε ζυμάρια. Και οταν έρχονταν ψημένα κι' έτοιμα πάντα εύρισκα τρόπο να αρπάξω ένα και να τρέξω έξω, έχοντας ξοπίσω μου την μάνα μου να μου σέρνει τα ..σχολιανά της..
Ξυπνάγαμε πάντα νωρίς κι' επιανε το ζύμωμα γιατί έφιαχνε τόσα κουλούρια που γέμιζαν μια μεγάλη κατάμαυρη "λαμαρίνα" που μας την είχε δώσει ο φούρναρης .. Και καθώς ζύμωνε με δύναμη το ζυμάρι, μούλεγε την χιλιοειπωμένη ιστορία για το πως έμαθε να ζυμώνει..
Ήταν λέει στα δώδεκά της χρόνια όταν για πρώτη φορά την άφησε η μάνα της να ζυμώσει.. Την έδειξε πως θα ζουλάει με δύναμη την ζύμη, πως θα την γυρνά ξανά και
ξανά, πως θα ρίχνει λίγο αλεύρι στο ξύλινο τραπέζι μας για να μην κολλά.. Κι' εκείνη ζύμωνε με όλη της δύναμη για να δείξει την δεξιοσύνη της..
Σύντομα όμως τα χέρια της δεν υπάκουαν πια τόσο καλά, κουράστηκε και ρώτησε την μάνα της για πόσο ακόμη πρέπει να ζυμώνει..
Η γιαγιά μου της είπε τότε.."Μέχρι να ιδρώσει ο κώλο,ς.."..
Κι' εκείνη ζύμωνε, ζύμωνε και κάθε τόσο έβαζε το χέρι της και ..δοκίμαζε να δεί αν ..είχε ιδρώσει ο κώλος της..
Την σταμάτησε η γιαγιά μου όταν πια είχε γεμίσει τον κώλο της ..ζυμάρια!!