Στη ξενιτιά....

Κατι ο Θοδώσης με την συγκηνητική του ιστορία Η Kερασιά του Κωνσταντή, κάτι ένα ποστ σε άλλο μπλοκ που διαβάζω με θέμα την Ξενιτιά, με έφιαξαν τόσο όσο να πάω να ψάξω λίγο με τον γούγλη για την μετανάστευση στο Αμέρικα και με την φόρα που είχα έστησα το παρακάτω:

“Στη ξενιτιά”

Ίσα που προλάβαμε το μπάρκο.
Κρατούσαμε ο ένας τον άλλο σφιχτά πότε από τον ώμο και πότε αλλά μπρατσέτα και κουτρουβαλούσαμε τον κατήφορο της Δραπετσώνας ως τα λεμονάδικα. Μεθοκοπάγαμε ως την τελευταία ώρα, ποιός ξέρει αν θα ξαναβλέπαμε τον Περαία μας..
Το “Γιάννενα” σφύριζε με κείνη τη μπασάρικη μπουρού και ο μαύρος καπνός που έβγαινε απ’το φουγάρο υψώνονταν κι’άπλωνε σκεπάζοντας το γαλανό πάνω απ’τις παράγκες μας. Ο Φώτης γελούσε δυνατά με το χάλι μας, ενώ εγώ τον ρώτουμε συνέχεια για τα λεφτά. Τα 25 δολάρια που ήταν το “διαβατήριό” μας για την ξενιτιά τάχα ράψει με διπλό πανί στη μέσα τσέπη του σακακκιού και ήξερα οτι η χήρα μάνα του Φώτη είχε κάνει το ίδιο.

Ο πράκτορας που μας είχε κάνει τα συμβόλαια μας περίμενε στη σκάλα όλο νεύρα και μας άρχισε στις χριστοπαναγίες. Τούπα και γω κανα δυό του πούστη που για να βγάνει τα εισιτήρια, μας ήβαλε να υπογράψουμε το χαρτί για δύο χρόνια “σκλάβοι” στα κοτοπουλάδικα χωρίς μισθό και μετά χωθήκαμε σαν χαμένοι κάτω στο “κάτεργο”.

Η τρίτη θέση που μας ήβαλε ήταν για τους αδέκαρους μετανάστες που στοιβάζονταν σαν πακέτα μέσα στη βρώμα. Ψειριάσαμε από την πρώτη μέρα και ο Φώτης κιτρίνισε σαν φλουρί με το πρώτο κύμα. Η βρώμα από τα ξερατά τριγύρω έκανε τα πράματα χειρότερα και γω τα χρειάστηκα με την όψη του φίλου μου. Είχα ορκιστεί στη χαροκαμένη μάνα του να τον προσέχω. Ήταν ανέμελος ο Φώτης και ήμουνα σίγουρος οτι κάπου θα μπλέκαμε με την αδιαφορία του για οτιδήποτε είχε σχέση με το αύριο. Για την ώρα όμως η θάλασσα και η μπόχα είχαν αναλάβει να τον κρατάνε ήσυχο.

Για “διαμονή” μας είχαν βάλει σε δυο φέρετρα, έτσι τά’λεγε ο κακόμοιρος ο Φώτης τα ξύλινα κρεβάτια που στο τριόροφο το ύψος μεταξύ τους δεν ξεπερνούσε τους 70 πόντους. Όλα εκεί τα κάναμε, πλύσιμο, ντύσιμο, φαΐ και να βολέψουμε τους μπόγους μας. Οχι οτι οι γυναίκες ήταν ξέχωρα. Με τα ρούχα τους έφιαναν ένα μπερντέ για τα λιμασμένα μας μάτια.

Στις ρεκλάμες των πρακτορείων για τους μετανάστες το φαγητό περιγραφόταν ως υγιεινό και θρεπτικό. Εκεί είδαμε όμως οτι σχεδόν δεν τρωγόταν. Συνήθως το μισό φαγητό που ετοιμαζόταν για τους μετανάστες κατέληγε στα ψάρια του ωκεανού. Εμείς λεφτά για την “καντίνα” δεν είχαμε, αλλά απ’ότι μάθαμε το φαγητό και από κει ήταν το ίδιο και χειρότερο κι’έτσι κάναμε υπομονή για τις τρεις βδομάδες της Οδύσσειας. Εγώ δηλαδή επείνασα, οχι όμως ο Φώτης γιατί την περισσότερη ώρα ήταν στη κουπαστή και ξερνοβόλαγε. Τι έβγαζε ήταν η απορία όλων μας εκεί… Την παραμονή της άφιξης στο Αμέρικα, μας έδωσαν να φάμε καλό φαΐ για νάμαστε λέει σε φόρμα για τους γιατρούς.

Πλεύρισε το καράβι στο λιμάνι μια ζεστή μέρα του Ιούνη του 17. Το λιμάνι πατωμένο, το τελωνείο ήταν πλεούμενο απάνω στα νερά. Ήρθε το υγειονομικό και ο γιατρός άρχισε να εξετάζει έναν, έναν βιαστικά με μια ματιά και λίγο ψαχούλεμα. Όσους έβρισκε καλά τους έδινε μια κάρτα με την λέξη “ΟΡΑΪΤ” στ’αμερικάνικα με μπλε μολύβι. Μούδωσε κι’εμένα μια με μπλε και την έχωσα στα σβέλτα στην μέσα τσέπη μου.

Στεκόμασταν σούζα στις γραμμές σαν φαντάροι και τρέμαμε από την αγωνία. Όσοι ήταν άρρωστοι έπαιρναν μια κάρτα με την λέξη “ΣΙΚ” με κόκκινο μολύβι. Κανείς με κόκκινο δεν έπρεπε να αποβιβαστεί στο χώμα σύντομα. Θα τους έβαζαν σε καραντίνα και θα ξαναπέρναγαν από γιατρούς την άλλη μέρα ή το πολύ σε δυο μέρες. Αν ήταν άκομη άρρωστοι σε τρεις μέρες θα τους ξανακοίταζε μια επιτροπή, ανώτερη! Αν και τότε δεν τους έβρισκαν εντάξει, τότε θα γύριζαν πίσω στη χώρα τους με το ίδιο πλοίο.

Η καραντίνα όπως μας έλεγαν ήταν κάτι μπουντρούμια πολύ χειρότερα από το “κάτεργο” του πλοίου. Ο Φώτης δεν είχε καταφέρει να χωθεί δίπλα μου και στεκόταν παραπέρα σε καμιά δεκαριά νομάτους απόσταση. Του έριξα μια ματιά καθώς ο γιατρός τούδινε την κάρτα του. Ο Φώτης λύγισε και γω κατάλαβα οτι πήρε κόκκινο.
Τώρα;
Περιθώρια για κουβέντες δεν είχαμε. Μας έβγαλαν τους “μπλε” στοίβες στη στεριά και μας φόρτωσαν στις μαούνες. Σε δέκα περίπου λεφτά είχαμε φτάσει στο νησί. Το έλεγαν “Ελης Αϊλαντ”, το νησί των δακρύων λέει, αυτό που οι Έλληνες μετανάστες το ήξεραν ως «Καστιγγάρι».
Είχα μείνει χωρίς ανάσα. Τι θα έκανα με το φίλο μου;
Θα τον άφηνα στη τύχη του;
Δεν θα τα κατάφερνε χωρίς εμένα ρε γαμώ την τύχη μου.
Ούτε ένα γειά δεν είπαμε.
Η ψυχή επήγε στη Κούλουρη!

Εκεί στο νησί μας άρχισαν στις σοβαρές εξετάσεις. Μας έβαζαν να βαδίζουμε στη γραμμή και κάποιοι με καπέλα από ένα ξύλινο εξώστη έβλεπαν αν εκούτσενε κανείς. Όσοι επέρναγαν κι απ’αυτό, την άλλη μέρα θα περνάγαμε το τελικό ξεσκαρτάρισμα από γιατρούς πάλι και μετά από την εξέταση από έναν επόπτη φρονημάτων.
Το βράδυ ήρθε ένας Έλληνας διερμηνέας ο Μίλτος ο Ρήγος. Θα μας εξηγούσε τις ερωτήσεις του και θα μίλαγε στην επιτροπή για το τι πιστεύαμε. Καλός άνθρωπος μου φάνηκε και βάλθηκα να τον ψήσω να έχει το νου του να μάθει κάτι για τον Φώτη. Μου ζήτησε λεφτά ο πούστης όμως, εγώ δεν είχα λέπι και έτσι έμεινα με την αγωνία.

Βιαζόμουνα τώρα να περάσω. Έλεγα οτι θα προλάβαινα να τον βρώ. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τους γιατρούς και τους επόπτες. Ήμουνα τότε γεροδεμένος και ψηλός σαν τους αμερικάνους. Δούλευα στα βαπόρια του ντόκου εργάτης φορτωτής και κουβαλούσα με ευκολία τρία – τρία τα σακιά. Το ταξίδι με τσαλάκωσε λιγάκι αλλά η έννοια μου για τον Φώτη μούδωκε φτερά και έκανα πιο πολλά απ’οτι μου ζητούσαν.
Ενας αξιωματικός με έβαλε στο μάτι και είπε κάτι στον Μίλτο. Ο διερμηνέας μου το μετάφερε με μούτρα ξινισμένα.
“Αυτός σε θέλει για τον στρατό” μου είπε, “Εργάτη στο στρατόπεδο”. Είδα την ευκαιρία και του έγνεψα ναι, παρ’όλο που ήξερα οτι για να σπάσω το “χαρτί” για την δουλειά που υπόγραψα θα χρειαζόμουνε πολλά λεφτά. Ο “αντζέντης” μας περίμενε έξω στο μώλο του Μανχάταν, να περάσουμε τις εξετάσεις να μας πάρει για το εργοστάσιο. Ο Μίλτος κανόνισε να βρώ τον αξιωματικό έξω στο ντόκο και γω άρχισα να κάνω όνειρα. Δεν μπορεί, θα μας βοήθαγε ο καραβανάς. Θάχε το μέσο στους γιατρούς να περάσουν τον Φώτη. Οι μέρες πέρασαν αργά με βάσανα, πήρα το Οκ και μας έβγαλαν με τη λάτζα στη στεριά ένα απόγευμα. Ο ήλιος μόλις είχε χαθεί και οι δρόμοι ήταν σαν μέρα από τα φώτα κι’όλας.

Είχα κανονίσει να πάω να βρώ τον καραβανά σε μια ταβέρνα εκεί κοντά που είχε λέει Ιταλό μάγερα. Θα τρώγαμε μου είπε πολύ καλά, κατόπιν θα πηγαίναμε μαζί με άλλους που είχε διαλέξει στο στρατόπεδο και την άλλη μέρα θα υπογράφαμε τα συμβόλαια. Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά εγώ είχα μόνο τον φίλο μου να σκεφτώ.

Δεν μπορεί, ο Θεός των Ελλήνων θα με άκουσε ως φαίνεται και δεν περπάτησα ούτε εκατό μέτρα στο ντόκο όταν άκουσα τη φωνή του Φώτη να ουρλιάζει, “Που είσουνε ρε μαλάκα”; Την ίδια ώρα τον είδα να τρέχει με φόρα πάνω μου. Πέταξε το βρωμερό το σακάκι χάμω και αγκαλιαστήκαμε σαν παιδιά. Αφού ηρεμήσαμε λίγο άρχισε να μου μουρμουρίζει την περιπέτειά του. Σκαστός ήτανε πλέον και έπρεπε να κρυφτούμε να μην τον πιάσουν. Δεν είχε την υπομονή να τον ξαναδούν. Ετσι ήταν από πάντα ο Φώτης. Εκανε το δικό του και στ’αρχίδια του!

“Μόλις μας έβγαλαν απάνω άρχισε ο νους μου να γυρίζει. Να με γυρίσουν πίσω αποκλείεται είπα. Σκεπτόμουν να το σκάσω. Με τη σκούφια, τα παπούτσια λυτά, το πανωφόρι στον ώμο, είπα να μπω σε μια βάρκα να κρυφτώ τη νύχτα, στη σκιά του πλοίου να πέσω στο νερό. Φοβήθηκα μην πνιγώ δεν το ‘βρισκα καλό. Αποφάσισα να κάνω τον κόπο να κατέβω απ΄ τη σκάλα. Βάζω τα χέρια πίσω. Κατεβαίνω μπροστά στους κλητήρες. Μπαίνω τάχα για το νερό μου, βρίσκω μια πόρτα, άλλοι κλητήρες μέσα δεν δώσαν σημασία. Στρίβω δεξιά, τραβάω κάτι διαδρόμους, βλέπω γυαλί και απόξω κόσμο να περνάει. Βγαίνω όξω και δεν το πίστευα. Ήμουν στην πόλη χωρίς να μου μιλήσει κανείς! Κρύφτηκα κάτω από το γερανό που είναι στην άλλη άκρη του μώλου κι’ ερχόμουνα κάθε μέρα εδώ που βγάζουν τους ανθρώπους οι λάτζες για να σε δώ!”

Εκείνα τα λόγια του φίλου μου δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Η χαρά που πήρα μ’έκανε να ξεχάσω όλη την τυραννία του ταξιδιού.
Μείναμε μαζί για δυό χρόνια “δεμένοι” με το συμβόλαιο σκλάβοι στο κοτοπουλάδικο.
Μετά χαθήκαμε!
Πήρε ο καθένας τον δρόμο που είχε χαράξει η μοίρα του.

Zeppos

Του Αγίου Βαλεντίνου

"Αγάπη μου με θυμήθηκες;
Σήμερα, γιορτάζουν οι ερωτευμένοι!"

Με τα παραπάνω χιλιοειπωμένα λόγια αρχίζει ο Μιχάλης Μιχελής να μας εξιστορεί τι συνέβαινε αρκετά παλιότερα, στην "άλλη πλευρά" της αγάπης, στον παράνομο έρωτα. Καλές οι γλύκες και τα σιρόπια οταν είναι όλα μέσα στα πλαίσια του νόμου. Και πολλές φορές η γιορτή του Άγιου έρχεται να συγκαλύψει πάθη και ανομολόγητες εικόνες που βασανίζουν οχι μόνο τους δράστες, αλλά και τα θύματα!

"Οι κερατάδες

Η έκφραση «κεράτωμα», εμφανίζεται τον 4ο π.Χ. αιώνα στις κωμωδίες του Μένανδρου, που οικτίρει το άγος του απατημένου συζύγου, που έχει περιβληθεί με κέρατα. Τον 2ον μ.Χ. αιώνα, ο Αρτεμίδωρος ο Παραδοξογράφος αναφέρει, για τα «κέρατα ποιείν τινί».
Τι ήταν λοιπόν αυτό το «κέρατο», που έγινε διάσημο κι είναι το σκήπτρο της απιστίας, για περισσότερο από 2.000 χρόνια;

Το παλιό καλό καιρό δεν υπήρχαν στην αρχαία Αθήνα και πέρα απ’ αυτήν, ξενοδοχεία της «αρπαχτής», αυτά που σήμερα συμβολίζονται με τα: «Hotel ΧΧΧ». Τα παράνομα ζευγάρια, δεν εύρισκαν εύκολα την ησυχία τους για ν’ απολαύσουν τη σαγήνη και το πάθος των ερωτικών τους πράξεων. Ήταν πολύ επικίνδυνο να το κάνουν στο σπίτι της παντρεμένης κυρίας, γιατί συνήθως τέτοιες παράτολμες πράξεις, κατέληγαν σε φόνο ή στα δικαστήρια.

Η μοιχεία ήταν έγκλημα βαρύτατο και η τιμωρία των μοιχών, αφηνόταν στην επιλογή του δικαστή (αν έφταναν τελικά ως εκεί), γιατί στην Αθήνα, οι παλαιότεροι νόμου του Δράκοντα, τους μοιχούς, τους παρατούσαν στο έλεος του συζύγου. Μαχαίρι ή λιθοβολισμός. Με τους νόμους όμως του Σόλωνα, πρόσφεραν στο σύζυγο τρεις εαλλακτικές λύσεις: Είτε να τους σκοτώσει και τους δύο, είτε να ευνουχίσει το μοιχό, είτε να τον αναγκάσει (να εξαγοράσει) τη ζωή του, στην τιμή που καθόριζε ο απατημένος. Επειδή λοιπόν τα πράγματα ήταν ζόρικα, τα παράνομα ζευγαράκια την έβρισκαν στις στάνες, που ήταν στα βουνά, απομακρυσμένες από τα μάτια των πολλών και από τους κουτσομπόληδες.

Φυσικά, όλα εξελίσσονταν εν γνώσει του τσομπάνη. Όμως τίποτε δεν γίνονταν με το αζημίωτο. Ο εραστής, πλήρωνε την ώρα που ήταν με τη δικιά του στο αχυρώνα, όσο κόστιζε η αξία ενός τράγου. Και μ’ αυτήν τη συναλλαγή, όλα γίνονταν μουλωχτά και παστρικά! Έλα όμως που μερικοί βοσκοί το παρακάνανε στους εκβιασμούς; Ανέβαζαν λοιπόν κάθε τόσο την τιμή του τράγου. Μερικοί εραστές αγανακτούσαν με την κοροϊδία της υπερτιμολόγησης κι έτσι δεν πλήρωναν. Τότε έξαλλος ο τσομπάνης, φρόντιζε να πάρει εκδίκηση. Έσφαζε τον τράγο και φυσικά έστελνε στον απατημένο σύζυγο, σουβενίρ τα κέρατα, που του φόρεσε η κυρία του.

Οι περισσότεροι κύριοι φρόντιζαν να τα κρύβουν, ώστε να μην διαδοθεί το νέο. Έπρεπε να μείνει μόνο για κειμήλιο του σπιτιού! Μερικοί όμως πείσμωναν, δεν άντεχαν τον εξευτελισμό και κατέληγαν την υπόθεση στο δικαστήριο. Ο δικαστής, εφόσον τους έκρινε ενόχους, καταδίκαζε συνήθως σε χρηματική ποινή τον μοιχό ή του επέβαλε την ραφανίδωση (ή παράτιλμο). Δηλαδή του έβαζαν στον πρωκτό ραπανάκι, οπότε στο εξής τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά «εύπρωκτον»! Άλλη πάλι ποινή, ήταν το κούρεμα γουλί, που το έλεγαν «μοιχό».

Ο δικανικός λογογράφος Λυσίας, μας έγραψε για τον Ευφίλητο. Ο εν λόγω κύριος, παρακολούθησε την γυναίκα του και την έπιασε να το κάνει σ’ ένα μαντρί, με κάποιο Ευφρόνιο. Τότε ο μαινόμενος σύζυγος, τράβηξε μαχαίρι κι απείλησε ότι θα σκοτώσει τον εραστή, αν δεν πλήρωνε ο γκόμενος, όλα τα κερατιάτικα, που χρώσταγε σε διάφορες στάνες! Τι να κάνει ο καημένος ο εραστής. Άνοιξε το πουγκί του κι έστειλε τα έξοδα για οχτώ τράγους! Στη συνέχεια ο Ευφρόνιος «τσαμπουκαλεύτηκε» κι έστειλε τον Ευφίλητο για εκβιασμό στα δικαστήρια! Όμως εκεί έχασε την υπόθεση, από τον φοβερό λόγο του Λυσία (που τον συνέγραψε), για τον απαγγείλει ο απατημένος σύζυγος Ευφίλητος!

Ας σημειωθεί ότι η ποινή της εξαγοράς, είχε ταξικό χαρακτήρα, αφού μονάχα οι πλούσιοι μπορούσαν να ξεμπλέξουν πληρώνοντας. Έτσι οι φτωχοί, αναγκαστικά χωρίς λεφτά, «έτρωγαν στα οπίσθια» το ραπανάκι! Αν η γυναίκα που «πιανόταν στα πράσα», ήταν ανύπανδρη, ο αδελφός η ο πατέρας της, μπορούσαν να ζητήσουν αποζημίωση από τον γαμπρό ή να δεχθεί εκείνος να την παντρευτεί. Σε περίπτωση όμως βιασμού παρθένας, το δικαστήριο επέβαλλε στο βιαστή, πρόστιμο 10 μνων (1.000 δραχμών), δεκαπλάσιο δηλαδή από το πρόστιμο για το βιασμό παντρεμένης.

Ο Πλούταρχος αναφέρει για την «ονοβάτιδα», στην Κύμη της Ευβοίας. Δηλαδή την μοιχαλίδα την έβαζαν πάνω σε ένα πέτρινο βάθρο, για να την βλέπουν όλοι στην αγορά και στη συνέχεια την περιέφεραν μ’ ένα γάιδαρο, για να την εξευτελίσουν. Μετά την καταδίκη της, η μοιχαλίδα διωχνόταν αμέσως από το σπίτι και της απαγορευόταν να μετέχει σε θρησκευτικές τελετές.

Κι από τα κερατώματα ας περάσουμε στο «βούκινο». Μερικοί λοιπόν εραστές, όταν άνοιγε ο καιρός και ηρεμούσε η θάλασσα, έβρισκαν πιο σαγηνευτική την ιδέα να τη βρούνε αραχτοί στην αμμουδιά, στα κοντινά νησιά και στα ερημικά παράλια. Πλήρωναν λοιπόν τον καραβοκύρη γι’ αυτή την εξυπηρέτηση να τους πάει εκεί, όσα χρήματα χωρούσαν σ’ ένα βούκινο (το γνωστό οστρακοειδές, που μοιάζει σαν χωνί). Όμως, ο πονηρός ναυτικός, στην επιστροφή δυσανασχετούσε κι έλεγε διάφορες δικαιολογίες, για να δείξει ότι αυτή η εξυπηρέτηση που έκανε, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έτσι ζητούσε περισσότερα χρήματα για την περατσάδα. Αν ήταν κακοπληρωτές οι εραστές, έστελνε στον απατημένο σύζυγο το «βούκινο».

Από τους Έλληνες, το κέρατο πέρασε και στους Ρωμαίους, που ως έκφραση xρησιμοποιήθηκε αρκετά, αν δούμε, το πώς έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα στους Ιταλούς. Ο χαρακτηρισμός «κορνούτο», με τη σχετική χειρονομία (σύμβολο), είναι ντροπή και απαιτεί ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Στη νότιο Ιταλία (στην περιοχή της Καζέρτα), κάθε απόκριες διακωμωδούν την υπόθεση και διοργανώνουν την παρέλαση του κερατά!


«Κραγμένοι»!

Η ιστορία του κερατώματος όμως, έχει και μια ακόμη ιστορική λεπτομέρεια. Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός Προκόπιος στο Βυζάντιο, αν οι φίλοι του απατημένου συζύγου, μάθαιναν τα καθέκαστα για τα παθήματα του κολλητού τους, έβαζαν μέσα σε καλαμένιο κλουβί, δυο κοράκια, που συμβόλιζαν τους παράνομους εραστές. Πήγαιναν λοιπόν κι άφηναν το κλουβί έξω από το σπίτι του απατημένου φίλου. Μ’ αυτή τη συμβολική πράξη, έδειχναν ότι μια μέρα θα πιαστούν στα πράσα οι μοιχοί. Τα κακόμοιρα τα κοράκια, προσπαθούσαν ν’ απελευθερωθούν κι …έκραζαν. Το κράξιμο κάρφωνε τον απατημένο σύζυγο. Κι απ’ αυτή την ιστορία έβγαινε και κραγμένος!"

Τα "μαθήματα" δημοσίευσε ο Μιχάλης στην "Καλύβα" του Π.Ζέρβα:
Ο Βαλεντίνος και σία!

Πρωτοχρονιάτικο όνειρο!

Αγαπητό μου παιδί

Αν και δεν επέρασαν μέρες πολλές από το γράμμα μου, σου ξαναγράφω για να σε πω τα καθέκαστα που μ'έχουν κάνει άνω-κάτου και δεν ξεύρω τι να κάμω..
Αν εσύ ήσουν εδώ, αν ήσουνα κοντά μου, θ'αξερες περσσότερα να μας επείς ιντα να πράξομε μπρος σ'αυτήν την παραξενιά της φύσης. Βλέπεις οταν γερνάει ο άνθρωπος νομίζει οτι τα ξέρει ούλα μαθές, αλλά δεν είναι ετσεδά. Στις συμβουλές είμαστε πρώτοι και καλύτεροι και οταν έρθει η ώρα, μια ανάγκη δηλαδή να τα κάνομε πράξη, σηκώνομε τα χέρια ψηλά και παρακαλάμε τον ύψιστο να μας εδώσει ένα χεράκι.
Τι να σου πρωτοκάνει ο έρμος; Εχει να κουμαντάρει ολάκερο το σύμπαν με τα'στέρια του και τα παραστέρια του, κι'αν έχει κι'άλλα σύμπαντα όπως λέει η τηλεόραση, βράσε ρύζι, εμάς θα ξανοίει;

Για να μην λέω πολλά λόγια, την Μαρουλώ τη θυμάσαι ε;
Εκείνη την ξερακιανή του Μαθιού τη θυγατέρα, εκείνη πόχε το λαιμό της σαν του λέλεκα και την μύτη αετίσια όπως την ανασήκωνε για να μιλήσει μια και η λαλιά της ήτονε κομματάκι δύσκολο να βγεί από το στόμα της...
Ήσουνα μικρός βέβαια οταν έφυγες μακριά μας και μπορεί να μην την εθυμάσαι.
Αλλά για βάλε με το νου σου την αυλή του Αθανά που εκαθόμαστε τις αποσπερίδες και μας εκέρναγε εκείνο το πράμα που ήλεγε οτι ήτονε.. κρασί! Εκείνο το γλυκερό το μαυριδερό, εκείνο που οταν τόπινες ενόμιζες οτι κατεβάζεις ένα ταψί μελόπιτα αλλά πολυκερισμένη.. Τέλος πάντων! Αλλο μαθές θέλω να σε πω και τα μπερδεύω κατά το συνήθιό μου, συμπάθαμε με γιέ,μ..

Ε λοιπόν από κει, από το αυλιδάκι ντε του Αθανά, άμα εκοίταζες προς το ηλιοβασίλεμα, τι ήβλεπες;
Μα το χωριό του συχωρεμένου του Μαθιού δεν ήβλεπες;
Ε εκεί μέσα δεν εγινήκανε ούλα;
Ούλα;
Θα μου πεις και συ ποια ούλα;
Να, εκεί μέσα ήτονε που ο Μαθιός εκουβάλησε μια νύχτα του 50 την Ανουσώ του Ζαννή την θυγατέρα! Την ήκλεψε μαθές. Δεν τον ερεγότουσαν οι γονιοί τσι και ο Μαθιός που ήτονε από μικρός πεισματάρης σαν γαδουρομούλαρο, τόπε και τόκανε. Επήε ίσα πάνω στον ανήφορο του Κούνουπα εκείνη τη νύχτα του Φλεβάρη, μες'τον χιονιά και με'να Γρέγο που ήφερνε τα φρύανα από βορνά στη χώρα και την επήρε. Τηνεφόρτωσε στην πλάτη εξ' άρχής - της τόχε τάξει - και κατόπι στον γάίδαρό του, εκείνο το μαύρο τον κοντοστούπη..

Για να μη λέω πολλά λόγια, την ξεκουβάλησε εδώ κοντά στις γέροι του και τα υπόλοιπα εγίνανε στο πι και φι..Την εγκάστρωσε - με το ζόρι μαθές, έτσι ελέανε - και εβγήκε το Μαρουλώ!
Λόγω - λέει - που ήτονε η "πράξη" χωρίς την ευλογία του παπα-Γιόρη, το Μαρουλώ εβγήκε ασούμπαλο, σαν να ήθελε να του το θυμίζει του Μαθιού.
Εθυμούμαι οτι λόγω της "κοψιάς" της δεν ήβρισκε ησυχία στο σχολιό. Εγώ σα μεγαλύτερος ολο την αλαργάριζα γιατί από τότε μου είχε γίνει κολτσίδα. Με έπαιρνε στο κατόπιν και άκουγα τα σχολιανά μου από τις καμαράδοι μου.
Ήτονε ψηλότερη από λόγου μου, αλλά και από τσι άλλοι.
Η μούρη της αλοόφερνε και τα κανιά της ήτονε τόνα στο ηλιόβγαλμα και τάλλο κατά τις δήλες..
Θα ξέρεις οτι έμεινε η κακόμοιρη έτσεδά, μονάχη κι'άκληρη.
Κανείς δεν ήθελε να βάλει σκιάχτρο μεσ'στο χωριό του..

Ε.. ευτούνη ήτονε στ'όνειρό μου τα χθες..
Ήρθενε - λέει - στο χωριό, βεγγέρα τάχατες, ένεκα παραμονή πρωτοχρονιάς μαθέ, κι κουβαλούσε ένα καλάθι ίσαμε πάνου πράματα!
Σαν τον Άη-Βασίλη, μόνη που ήτονε σε θηλυκό - λέμε τώρα - ήρθενε ρουβέρα κι'απίθωσε τη καλαθούνα στο κατώι μ'ένα χαμόγελο που ήκανε τη φάτσα της πιο γλυκειά, πιο αγαπητική σαν να λέμε, δεν ξεύρω πως να στο πω, συχόρνα με.
Εγώ εκοίτουμε σαν χαζό και δεν ήξευρα τι να τις επώ. Ήσκηψε γιόκα'μ τότες και μεφίληνε στο στόμα! Ναι εκεί που γυναίκα έχει να τα΄γγίξει από χρόνια.
Είχε μια γλύκα το φιλί της ανείπωτη..
Ανατρίχιασα παιδί μου!
Μούλειψε το χάδι να σε πω;
Δεν ξέρω..
Τηνε ξάνοια - λέει - και ήτονε ωραία γιόκα'μ! Στ'αλήθεια.. Είχε μια καλοσύνη το βλέμμα της που όμοιό του δεν έχω ματαδιεί.
Θάμμα θα με πεις;
Μπορεί!

Και τι έκανα τότες που λες;
Θα σε πω την πάσα αλήθεια και οτι θες πράξε..
Βρίσε με, στόλισέ με αλλά εγώ την μοναξιά δεν την αντέχω άλλο!
Πέρασαν τόσα χρόνια που μας άφησε χρόνους η συχωρεμένη η μάνα σου. Φτάνει πια.
Κι'εκείνη ακόμη δεν θ'αχε παράπονο αν μπόριενε να το πει..

Είπα λοιπόν - λέει - στο Μαρουλιώ ν'άρχεται όποτε θέλει, με καλάθι ή μ'άδεια χέρια. Όπως θέλει. Να τα λέμε έτσι σιμά όπως χθες μπροστά στη φωτιά που δυνάμωνε στα πόδια μας θαρρείς από μονάχη της.
Να τα βάλουμε κάτω και να τα λογαριάσουμε. Να πούμε οτι έχομε μέσα μας κρυμμένα ολα τα χρόνια της μοναξιάς.
Και θα διούμε που θα μας επάει ετούτη η κουζουλάδα..

Σου τα'πα και αμαρτία δεν έχω!
Έτσε δα όπως εγινήκανε, στ'όνειρό μου μαθές
Ας γίνει το θέλημά Του..

The Riot Dog

Οι Έλληνες διαδηλώνουν σχεδόν καθημερινά και όλα τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων έχουν εκτεταμένα σχόλια για τις διαδηλώσεις.Ο απόλυτος όμως σταρ των διαδηλώσεων, είναι ένας ξανθός ημίαιμος σκύλος, ο οποίος είναι πάντα στον δρόμο και πάντα στο πλευρό των διαδηλωτών.

Πρώτη τον ανακάλυψε η βρετανική εφημερίδα «Guardian». Δημοσίευσε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα με τον τίτλο «Κανέλλος, ο έλληνας σκύλος διαδηλωτής» που παρουσίασε 14 καρέ από τη δράση του. Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε το ενδιάφερον και άλλων μεγάλων εφημερίδων. Ετσι, ο ξανθός σκύλος έκανε τον γύρο του κόσμου και φιλοξενήθηκε στις σελίδες της ιταλικής «Corriere de la Sera», του αμερικανικού περιοδικού «Νewsweek», της γαλλικής «Liberation», του γαλλικού «Slate», της καναδικής «Globe and Μail», και της New York Post με τίτλο: Mystery dog becomes Greek-riot mascot

«Κανέλλος, η μασκότ των Ελλήνων. Ο σκύλος που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή». «Στην Ελλάδα μια νέα ράτσα διαδηλωτή που δεν φιμώνεται (ή... δεν φορά φίμωτρο)». Οι ανταποκριτές των ξένων ΜΜΕ στην Αθήνα έχουν ανακαλύψει με μεγάλο ενθουσιασμό τη μετενσάρκωση του αποθανόντος διάσημου σκύλου των Εξαρχείων, που συνοδεύει τους διαδηλωτές σε κάθε μεγάλη πορεία.

Υπάρχουν βίντεο με τα κατορθώματά του στο Υoutube, αλλά και ιστοσελίδα στο Facebook υπό τον τίτλο «Riot Dog», δηλαδή σκύλος διαδηλωτής, η οποία μέχρι χθες το απόγευμα είχε περισσότερους από 14.000 φίλους. Εκεί γίνεται γνωστό και το πραγματικό όνομά του, που δεν είναι Κανέλλος- όπως ονομαζόταν η άλλοτε μασκότ του αντιεξουσιαστικού χώρου που πέθανε πριν από δύο χρόνια, τον Ιούλιο του 2008, σε ηλικία 17 ετών- αλλά Λουκάνικος. Ακούει και στο χαϊδευτικό Λουκ.

Ο Λουκάνικος πάντως είναι άξιος διάδοχος του Κανέλλου, αφού από το 2008 έχει συμμετάσχει σχεδόν σε κάθε πορεία και διαδήλωση που έχει γίνει στην ελληνική πρωτεύουσα. Στο Ιντερνετ κυκλοφορούν φωτογραφίες που τον απεικονίζουν στα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008, σε διαδηλώσεις ναυτεργατών, στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια αλλά και στη μεγάλη απεργία της Τετάρτης.

Ενώ είναι παρατεταγμένες οι διμοιρίες των ΜΑΤ, ο Λουκ κάθεται ατάραχος σε απόσταση αναπνοής και τις κοιτά, πολύ πιο μπροστά απ΄ όλους τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Τα διάφορα ενσταντανέ επιβεβαιώνουν και το βασικό για πολλούς χαρακτηριστικό του Λουκάνικου, ότι δηλαδή είναι πάντα με το μέρος των διαδηλωτών και ποτέ με τους αστυνομικούς. Δεν φοβάται ακόμη και όταν σκάνε μπροστά στη μουσούδα του δακρυγόνα ή βόμβες μολότοφ. Βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή και ενθαρρύνει με το γάβγισμά του τους διαδηλωτές. Το μόνο που τον φοβίζει φαίνεται να είναι οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που ρίχνουν οι άνδρες της Αστυνομίας.

Άραγε είναι τυχαία η "υποστήριξη" του σκύλου στον διαμαρτυρόμενο πολίτη;

Είναι να μην σου βγεί τ'όνομα!

Συνήθως το καλοκαίρι οι ψαράδες εδώ μοσχοπουλάνε την ψαριά σε λίγα λεπτά της ώρας. Και αν δεν τα δώσουν όλα τα ψάρια στα μαγαζιά - πελάτες που έχουν ο καθένας, τα μοσχοπουλάνε στο λιανοπούλι στο άψε - σβήσε, είτε στη μπάγκα στο γυαλό είτε χέρι με χέρι..

Τον χειμώνα όμως που μένομε εμείς και μεις, τα μεγάλα ψάρια και οι αστακοί αναγκαστικά θα βγούν στη λοταρία. Η οποία μάλιστα πολλές φορές αφήνει μεγαλύτερα κέρδη στον ψαρά από την καθαρή πούληση..Μόνο που έχει λιγουλάκι τράβηγμα με την γύρα στα κεφενεία με το τετράδιο και τα νούμερα.

"Βάλε ρε συ κανένα νούμερο να πάω και γω σπίτι"..
Οι "λεφτάδες" σχεδόν σίγουρα θα βάλουν 5 και παραπάνω αν η "ψαριά" είναι καλή. Οι υπόλοιποι όμως άντε να βάλουμε 1 ή το πολύ δυό, με την ελπίδα... οτι με 10 ευρουδάκια θα φάμε συναγρίδα ή αστακό..

Είπα συνήθως όμως, γιατί φέτος δεν είναι χρονιά συνηθισμένη. Η "κρίση" (εν)έσκυψε και στη Μύκονος και οι ψαριές με τα ακριβά ψάρια δύσκολα πουλιόντουσαν, τουλάχιστον έως τα μέσα του Ιούνη, γιατί μετά κάτι άρχισε να κουνιέται! Ετσι λοιπόν όποτε λάχαινε και έβγαιναν μεγάλα ψάρια ή αστακοί πάνω από 2 κιλά, η δυσκολία να πουληθούν μονομερίς ήταν εξασφαλισμένη.

Οι λοταρίες λοιπόν συνεχίζονταν έως πριν λίγες μέρες, όταν έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και φίλος καρδιακός κέρδισε στη λοταρία 2 μεγάλους αστακούς με μόνο 5 ευρώ! Μου τηλεφώνησε στη στιγμή να μου αναγγείλει οτι ο ένας αστακός θα φαγωθεί από την οικογένειά του και ο έτερος θα γίνει τσιμπούσι ρεφενέ σε εστιατόριο γνωστού μας κάποιο μεσημέρι που δεν έχουμε δουλειές.. Εγώ δουλειές με φούριες δεν έχω μονίμως, και τούπα οτι είμαι μέσα όποτε θέλει, αλοίμονο.. πότε θα ξαναφάμε αστακό τζαμπέ!

Να μην λέμε πολλά λόγια, το τραπέζωμα έγινε ένα μεσημέρι του Ιούνη και είμασταν 4 νοματέοι, όλοι καλά πηρούνια και τουλάχιστον οι δυό και γερά ποτήρια. Μαζευτήκαμε νωρίς, κουβαλήσαμε μεζέδες σπιτικούς, κρασί από τα υπόλοιπα της κάβας και κάτσαμε έτοιμοι για την αστακομακαρονάδα. Μας είχε διαλέξει ο εστιάτωρας ένα τραπέζι κοντά στη θάλασσα, στον ίσκιο και όπως ο ήλιος ζεμάταγε πιο όξω ήταν σαν ν'άσουνε καθισμένος στη παράδεισο, ακούγοντας ένα σιγοντάρισμα από το κυμματάκι που έσπαγε στην άμμο μπροστά στα πόδια μας..

Τα άλλα τραπέζια ήταν άδεια, όλα, και εμείς πλακώσαμε τους μεζέδες και τις φρεσκοκομένες σαλάτες στα γρήγορα, φωνάζοντας αστεία και πειράγματα μια και είμαστε μοναχοί το καταμεσήμερο.. Τα ποτήρια ανεβοκατέβαιναν και τα πιάτα με τις αχινοί, τις ομελέτες, τα τηγανητά κολοκυθάκια και τα ρέστα, άδειαζαν με ταχύτητα, όταν ήρθε μια παρέα ξένων και κάθησε δυο τραπέζια παραπέρα. Δυο ζευγάρια ήτονε μεσόκοποι Γερμανοί και μάλιστα μας έγνεψαν φιλικά ενώ εμείς ψιλοζαλισμένοι ήδη, τους φωνάζαμε να ρθούν κοντά να τους κεράσουμε. Οι ξένοι αρνήθηκαν ευγενικά και παράγγειλαν σαλάτες, αναψυκτικά και νερά!

Το φαγοπότι συνεχίζονταν με τους ίδιους ρυθμούς, ενώ οι Γερμανοί έριχναν κλεφτές ματιές στον μεγάλο σουρό από άδεια και μισογεμάτα πιάτα του τραπεζιού μας. Σε κάνα μισάωρο, φάνηκε ο μάγερας με την τεράστια πιατέλα. Κάναμε όλοι στα γρήγορα χώρο στο κέντρο του τραπεζιού όπου την άφησε με κόπο ενώ οι μυρωδιές από την αχνιστή μακαρονάδα, ξεχείλισαν και ταξίδεψαν σε όλο το μαγαζί. Ο αστακός, ροδοκόκκινος καθόταν στο κέντρο της πιατέλας και ήταν ένα θέαμα που έκανε τους τουρίστες να σηκωθούν για να δούν καλά την πιατέλα.

Πριν έρθουν ακόμη τα άδεια πιάτα μας για να την μοιράσουμε, μας πλησίασε ο ένας με μια μηχανή και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες, μια την πιατέλα και μια τις αναψοκοκκινισμενες και γελαστές μουτσούνες μας. Και ενώ εγώ τούλεγα να κάτσει να πάρει μεζέ, αυτός σοβαρά - σοβαρά με κοίταξε και είπε σε άπταιστα αγγλικά:

"Στην Γερμανία μας ζητάνε να δώσουμε λεφτά για σας τους δήθεν χρεωκοπημένους Έλληνες και σεις εδώ τρώτε αστακούς στο καθημερινό σας! Μπράβο σας! Πως τα καταφέρατε να ξεγελάσετε όλη την Ευρώπη είναι ένα θαύμα!"

Κόκκαλο εγώ.. Τι του λες τώρα;
Προσπάθησα να του πω οτι τον αστακό τον κερδίσαμε στη λοταρία αλλά ο ξένος ήδη είχε επιστρέψει στο τραπέζι του αρκετά φουρκισμένος...

Η γουρούνα των χριστουγέννων

Τα χριστούγεννα του 81, ήταν η χρονιά που αγόρασα το πρώτο μου τετρακίνητο φορτηγάκι. Ήταν το πρώτο παρόμοιο που ήλθε τότε στο νησί και γώ ο περήφανος ιδιοκτήτης του, αποφάσισα να το πάω μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη βόλτα ανά την Ελλάδα ..έτσι για να το στρώσω..
Το συνδύασα λοιπόν με το κυνήγι και πήρα τα βουνά και τα λαγκάδια που λέει ο λόγος μαζί με μια σκυλίτσα που είχα φέρει από την Γερμανία, την ΛΙΛΛΑ μου..καλή της ώρα..
Η παραμονή των χριστουγέννων με βρήκε λοιπόν στην Ήπειρο και εκεί, σ'ένα μικρό χάνι ήταν που άκουσα την παρακάτω διήγηση που όσο την θυμάμαι τόσο περισσότερο ανατριχιάζω!!

Το μικρό χάνι πάνω στη στροφή του δρόμου συνόρευε με το βενζινάδικο, και ήταν το "Στέκι των Κυνηγών"... Ετσι έλεγε τουλάχιστον η παλιά ταμπέλα πάνω από την πόρτα. Μια ίδια ξύλινη ταμπέλα πιο μικρή όμως, ήταν καρφωμένη στον χοντρό κορμό του πλάτανου που κρέμαγε τα κλαδιά του πάνω από τα κεραμίδια του μαγαζιού. Ωραία θ'άταν ν'άμουνα εκεί μέσα, σκέφτηκα προσπερνώντας το καθώς οδηγούσα στην Εθνική προς Ηγουμενίτσα. Εβρεχε απ'το πρωί που είχα αφήσει τα Γιάννενα και εγώ συνέχιζα να οδηγώ αποφασισμένος οτι δεν θα μου χάλαγε το κυνήγι αυτή η "ψιχάλα", όμως ήξερα οτι εδώ σ'αυτά τα μέρη η βροχή δεν είναι και τόσο εύκολο να σταματήσει σύντομα. Εφτασα μετά από μισή ώρα στην γέφυρα αλλά πριν στρίψω στο χωματόδρομο αριστερά πούβγαζε ψηλά σ'ένα καλό πλάτωμα που γνώριζα οτι κρατούσε μπεκάτσες, μετάνοιωσα. Που να τραβιέμαι σκέφτηκα μέσ'τη βροχή και γυρίζοντας μπρος-πίσω έβαλα πλώρη για το μικρό Χάνι.

Ηταν κι'άλλοι κυνηγοί εκεί κι'όλας. Είχαν αφήσει τ'αυτοκίνητα με τις μπαγκαζιέρες κάτω απ'τον πλάτανο και μάλλον θα ζεσταίνονταν μέσα σκέφτηκα βλέποντας τον πυκνό άσπρο καπνό πούβγαζε το μπουρί της σόμπας. Πάρκαρα κι'εγώ εκεί δίπλα και τρέχοντας έσπρωξα την πόρτα και μπήκα στο μισοσκότεινο Χάνι. Πήγα κι'έκατσα σ'ένα μικρό τραπεζάκι στο παράθυρο και κοίταζα μια έξω την βροχή και τ'αυτοκίνητα που περνούσαν βιαστικά και μια την μεγάλη παρέα κυνηγών που θορυβούσε στο βάθος απέναντί μου. Ήταν γουρουνάδες κι'ανάθεμα αν έβγαζα λέξη από τα λεγόμενά τους. Είχαν μια βαρειά προφορά κι'έκοβαν τις λέξεις ..στο καλύτερο! Εκεί που πήγαινα να καταλάβω τι έλεγε ο ένας, άρχιζε ο άλλος μια απ'τα ίδια! Το μόνο που ήξερα ήταν οτι μιλούσαν για γουρούνια και οτι έπιναν ρακί! Παράγγειλα κι'έγώ καφέ και ρακί και έστησα αυτί. Ο ένας έβαζε συνέχεια στοίχημα οτι η βροχή θα σταματήσει σε μισή ώρα, ένας άλλος είπε να πιάσουν το κρασί γιατί δεν πρόκειται να κυνηγήσουν σήμερα και παράγγειλε με δυνατή φωνή παϊδάκια σαλάτες και κρασί. Κι'όταν ήρθαν τα πρώτα, είπε στον γέρο που τους σερβίριζε δείχνοντας προς τα δώ : "Βάλε και στο παληκάρι στο παράθυρο τα ίδια από μένα ". Τον ευχαρίστησα ξαφνιασμένος και είπα μέσα μου καλά παιδιά φαίνονται, θα τους κεράσω κι'εγώ ύστερα.

Το κρασί και τα ζεστά παϊδάκια πηγαινορχόντουσαν λοιπόν και ζεσταθήκαμε όλοι για τα καλά. Εν τω μεταξύ, άλλοι δυο νεαροί μπήκαν βιαστικά μισοβρεγμένοι. Κυνηγοί κι'αυτοί σκέφτηκα βλέποντας το ντύσιμο. Έπιασαν το μοναδικό άδειο τραπεζάκι δίπλα στην μεγάλη ξυλόσομπα και γρήγορα έγιναν κι'αυτοί ένα μ'όλους πίνοντας και κερνώντας.

Ξαφνικά έπεσε σιωπή στο μικρό χάνι και όλοι κοιτούσαν την πόρτα. Εκεί έστεκε ένας ηλικιωμένος ξερακιανός, τυλιγμένος με μια βαρειά σκούρα τσόχινη κάπα με κουκούλα. Στο ροζιασμένο χέρι του κρατούσε ένα βαρύ στραβόξυλο για μπαστούνι που σε κάθε του βήμα το κτυπούσε με θόρυβο στο ξύλινο πάτωμα, κι'ήρθε κι'έκατσε στην άδεια καρέκλα του τραπεζιού μου! Έριξε πίσω την βρεμένη κουκούλα ο άγνωστος άνδρας και φάνηκε το ρυτιδωμένο του μούτρο. Μου φάνηκε ότι μου έγνεψε κάτι.. Του χαμογέλασα χαιρετώντας τον κι'είπα να τον κεράσω κάτι, αλλά πριν προλάβω ν'ανοίξω το στόμα μου, μας ζύγωσε ο μεγαλύτερος απ'την παρέα των γουρουνάδων κι'είπε στον άνθρωπο:

"Γεια χαρά κυρ-Βλάσση τι χαμπάρια ; Θα πιεις κάτι μαζί μας μια και μας βρήκες;" Ο κυρ-Βλάσσης κούνησε το κεφάλι του μουρμουρίζοντας και γώ δεν ξέρω τι και ο άλλος συνέχισε : "Και μια και δεν μας βλέπω σήμερα να πηγαίνουμε για γουρούνια να μας πεις και καμιά ιστορία έ!! ".

Ο ηλικιωμένος άνθρωπος ανασήκωσε το κεφάλι του και ένευσε καταφατικά ενώ τα μικρά βαθουλωμένα του μάτια πάνω απ'την γαμψή του μύτη γιάλισαν περίεργα. Έπινε με μικρές γουλιές το κρασί του κι'έκοβε με τ'όνα του χέρι που και πού μικρά κομματάκια ψωμί και τάχωνε βιαστικά στο στόμα του. Οι κουβέντες είχαν γίνει μουρμουρητά πια κι'όταν ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει δεν ακουγόνταν κανείς άλλος στο Χάνι. Είχε μια συρτή αργή προφορά και κουνούσε πάνω - κάτω το μεγάλο του χέρι, ενώ εξακολουθούσε να βαστά με τ'άλλο την μαγκούρα.

"Που λέτε καλόπαιδα, θα σας πω μια ιστορία που έγινε πριν πολλά χρόνια κι'όποιος δεν με πιστέψει, ας ρωτήσει τον Μάρκο να δεί τι θα του πεί " είπε κι'έδειξε τον μάγερα.

"Ήμουν δεν ήμουν τότε 25 χρονώ, νιόπαντρος με μωρό τον Σταύρο μου και το αίμα μου έβραζε. Πήγαινα μόνος μου πάντα για κυνήγι, ακόμη και για γουρούνια ή ζαρκάδια κι'έτσι η φαμίλια είχε πάντα το κρέας της μια και δεν το μοιραζόμουν με κανένα. Ήταν λοιπόν που λέτε, σαν και σήμερα, παραμονή θυμάμαι και γω έπρεπε να μαζέψω το κρέας για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Πήρα λοιπόν λίγο ψωμί, τα μπαρουτόσκαγια και το καλό το δίκαννο, είχα κι'ένα άλλο του παπού του συχωρμένου αλλά δεν το θαρευόμουν και πολύ, κι'έφυγα από βραδύς γιατί είχα σκοπό ν'ανέβω για την Καλομοίρα, να την στήσω σε μια γουρούνα πούξερα οτι ήταν γεννημένη από μήνες και θ'άχε μεγαλώσει τώρα τα γουρρνάκια. Ελεγα άμα έφερνα δυό θάφταναν και θα περίσσευαν!

Περπάτησα όλη τη νύχτα σχεδόν και πρωί-πρωί πριν χαράξει στήθηκα σ'ένα διάσελο λίγο πιο έξω απ΄το χωριό, εκεί τώρα περνά o χωματόδρομος που βγάζει στου Δεσπότη τον Κάμπο. Τα χόρτα ήταν υγρά και ψηλωμένα, μ'έκρυβαν, δεν φαινόμουν από πουθενά. Εγέμισα το καλό το δίκαννο και έπεσα κατά γης. Ήξερα οτι θ'αρχόταν από κάτω να περάσει το διάσελο για να τα πάει στη βοσκή κι'είχα στήσει αυτί να την ακούσω καθώς θα μουγκάνιζε στα μικρά. Μα η ώρα περνούσε, είχε ξημερώσει για τα καλά και δεν άκουσα ντιπ! "

Ήπιε μια γουλιά κρασί ο γέρος και συνέχισε το ίδιο αργά την ιστορία του μεσ'την απόλυτη σιωπή.

"Επιάστηκε ο αγκώνας μου που λέτε, αυτός που κράταγε τ'όπλο δα κι'είπα να γυρίσω λίγο να τον ξεμουδιάσω. Αυτό ήταν που μ'έσωσε! Τότε ήταν που ένας δυνατός σαματάς απ'τον ανήφορο στα δεξιά μου μ'έκανε να γυρίσω τρομαγμένος.
Εκεί λοιπόν είπα πάει και τελείωσε, εδώ θα αφήσω το κουφάρι μου! Η γουρούνα ερχόταν κατά πάνω μου με φόρα κατηφορίζοντας ανάμεσα στα κοντοπούρναρα! Χωρίς να το καλοσκεφτώ πάτησα την σκανδάλη και ρε παιδιά, να στο σταυρό που σας κάνω, την άλλη στιγμή η γουρούνα ήταν απάνω μου! Κουτρουβαλιαστήκαμε αγκαλιά πάνω από 20 μέτρα στην κατηφόρα! Σκυλοβρομούσε η σκρόφα, αλλά εγώ είχα πιο σοβαρούς μπελάδες. Το δεξί μου πόδι πονούσε πολύ κι'όταν επιτέλους σταματήσαμε χτυπώντας σ'ένα χοντρό δέντρο, βρέθηκα καβάλα της!

H γουρούνα ήταν ακίνητη, ένα σιγανό τρέμουλο μοναχά αισθανόμουνα στα πόδια μου, ψόφια μου φάνηκε, έτρεχε κι'αίμα απ'τα ρουθούνια της κι'εγώ, που ακόμη κρατούσα σαν από θαύμα το τουφέκι΄μ, κοίταξα ψηλά και εκεί είχαν μείνει ακίνητα 5-6 γουρρνάκια. Είχα άλλο ένα βόλι και σήκωσα τ'όπλο να πάρω το πιο κοντινό μικρό. Σημάδεψα καλά και κεί που ήμουν έτοιμος να του δώσω μια στο σταυρό, άκουσα μια φωνή κοντά μου : " Άστο να φύγει και δεν θα χάσεις!"

Μου κόπηκε το αίμα ρε παιδιά! Θάρεγα ότι ήμουν μοναχός εκεί απάνω. Κοίταξα γρήγορα ολόγυρα, κανείς! Ιδέα μου θ'άταν είπα κι'επώμισα ξανά! Ε λοιπόν η ίδια στριγγιά φωνή ακούστηκε πάλι καθαρά : "Αστο σου είπα να ζήσει, έχεις εμένα!"

Χαμήλωσα σιγά-σιγά τ'όπλο και γύρισα παγωμένος να δώ την γουρούνα. Το μάτι της ήταν στηλωμένο πάνω μου, κι'όπως με κοιτούσε έβγαλε και μια στριγγιά μαζί με κόκκινο αφρό! Είχα κοκκαλώσει! Κόντεψα να ξεχάσω τις σουβλιές στο πόδι μου.. Γύρισα αργά να δώ τα γουρνάκια.. Τα μικρά ξέκοψαν γρήγορα και τ'άχασα. Η γουρούνα έκλεισε το μάτι κι'έμεινε εκεί δα ακίνητη.

Εδεσα βιαστικά με το λερωμένο μου μαντήλι το μεγάλο σχίσιμο στο πόδι μου να σταματήσω λίγο το αίμα πούτρεχε, έσφιξα τα δόντια μου κι'έκοψα με μεγάλα βάσανα κομμάτια την γουρούνα. Τα χέρια μου έτρεμαν πολύ, δεν μούφευγε απ'το αυτί η φωνή της.

Έκανα μπόγους τα κομμάτια με το σχοινί πούχα μαζί μου και κουβάλησα σαν γάϊδαρος το κρέας με πολύ κόπο είναι αλήθεια, ο πόνος στο ποδάρι μου όλο και δυνάμωνε! Με πήρε όλη τη μέρα ν'άρθω στο χωριό και δώ λίγο πιο έξω απ'τα χωράφια του Μάρκου, μούφυγε όλη η δύναμη και λιποθύμησα. Με βρήκε η γυναίκα του Μάρκου που είχε πάει να ταϊσει τα γίδια και μ'έσωσε! Ας είναι καλά!

Εκείνα τα χριστούγεννα εγώ την έβγαλα στο κρεββάτι και κρέας δεν έφαγα, δεν μπορούσα! Με το που έβαζα μπουκιά θυμόμουν την φωνή της γουρούνας. Τέλος πάντων η φαμίλια μου όμως, αλλά και του φίλου του Μάρκου έφαγαν καλά αν σκεφτείς και εκείνα τα δύσκολα χρόνια."

O Mάρκος ο ταβερνιάρης βγήκε απ'την κουζίνα του κι'είπε σκουπίζοντας τα χέρια του, μεσ'την απόλυτη σιωπή:

"Η Μαρίνα, η γυναίκα μου δα, εκείνη τη μέρα τάχε ταϊσει τα κατσίκια το πρωί, αλλά θυμάμαι όλη την μέρα μου γκρίνιαζε κι'ήθελε να ξαναπάει. Οσο κι'αν την απόπαιρνα, αυτή επέμενε και μούλεγε συνέχεια ότι έβλεπε σαν σε όνειρο μπροστά της, μια μαυροφορεμένη καμπούρα γριά, να της λέει συνέχεια ότι κάτι πάθαν οι κατσίκες. Κι'έτσι που επέμενε φοβήθηκα κι'εγώ και την άφησα να πάει. Κι'έτσι βρήκε τον Βλάσση χάμω, μισοπεθαμένο μεσ'τα αίματα και γύρω του τα κομμάτια του χοίρου. Όλα αυτά τα χρόνια, ο Βλάσσης λέει ότι ήταν η γουρούνα που έζπρωχνε την Μαρίνα να πάει να τον βρεί! Έτσι για να πατσίσει!!"

Οι νέοι είναι ..ωραίοι!

Η ξαδέρφη μου η Μαρίτσα μένει χρόνια στη Νίκαια. Καλοπαντρεμένη με τον Δημήτρη έχουν μια κόρη, την Μαριλένα. Μου τηλεφώνησε τη περασμένη βδομάδα η ξαδέρφη και μου ανήγγειλε την επίσκεψη της Μαριλένας για το τριήμερο του αγ.πνεύματος. Χαρήκαμε πολύ μια και δεν έχουμε δεί την Μαριλένα χρόνια, από τότε που ήλθαν για Πάσχα οικογενειακώς, και πιάσαμε τις ετοιμασίες με ενθουσιασμό..
Θα' ρχόταν με μια φίλη της και συνάδελφο. Δασκάλα πια η "μικρή" μου ανηψιά, στην αρχή της μεγάλης της καριέρας όπως έλεγε η ξαδέρφη μου.. Δεν έλεγε μόνο αυτά βέβαια.. Επέμενε οτι τα κορίτσια είναι τελείως άπειρα και "άβγαλτα" (χωρίς να την ρωτήσω) και πρέπει να τα προσέχουμε.. Εγώ είχα βέβαια τις αντιρρήσεις μου και τα'πα στην Μαρίτσα..
"Τι να προσέξω ρε ξαδέρφη; Ολόκληρη κοπέλλα είναι πια, εμένα θα'κούσει;"..

Δεν σήκωνε κουβέντα η Μαρίτσα. Μου το ξέκοψε. Αν θέλω νάρθουν να μείνουν σε μας οι "μικρές", θα υποσχόμουν οτι θα τις πρόσεχα! Λες και αν έλεγα οχι θα'ταν καλύτερα στο ξενοδοχείο! Τέλος πάντων, το υποσχέθηκα μέσα απ'τα δόντια μου και έμεινα με την ελπίδα οτι δεν θα ξεσπούσε κανένα απρόοπτο..γιατί δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα να "πρόσεχα" εγώ τι θα κάνουν και με ποιόν οι δυό φίλες γυναίκες στο νησί...

Ασβέστωσα καλά τη μικρή βεράντα του δωματίου που θα μέναν οι φίλες, μάζεψα τριαντάφυλλα και στόλισα το τραπέζι μέσα και έξω.. κλάδεψα το μεγάλο γιασεμί που είχε θεριέψει και σκαρφάλωνε αδηφάγο στον γέρο-κισσό της γωνιακής κολώνας της βεράντας και την Παρασκευή έκοψα τρυφερά φύλλα από τ' αμπέλι κι'έφιαξε μ'αυτά η κυρά ντολμαδάκια γιαλατζί για ένα ολόκληρο λόχο.. Τα στόλισε ωραία το βραδάκι σε ένα μεγάλο δίσκο και τάβαλε καταμεσής του τραπεζιού της μικρής κουζίνας.
"Νάχουν να τα φάνε φρέσκα και μυρωδάτα μόλις φθάσουν κουρασμένα και πεινασμένα τα κορίτσια τη νύχτα..", είπε η κυρά μια και θαρχότουσαν στις 10 το βράδυ...

Είχα από παραμονή νοικιάσει ένα μικρό αυτοκίνητο για νάναι αυτοκινούμενες και ανεξάρτητες οι μικρές, χωρίς βέβαια να τ'αναφέρω στη ξαδέρφη μου! Ετσι πήγα το βράδυ στο λιμάνι και τις υποδέχτηκα.. Είχα αμελήσει να ρωτήσω (μάλλον ντράπηκα) την ξαδέρφη μου πως θα γνωρίσω την ανηψιά μου μια και την τελευταία φορά που την είδα για λίγο, ήταν ακόμη μαθήτρια στο Λύκειο! Είχα όμως την έμπνευση να πάρω το αριθμό του κινητού της και έτσι μόλις το πλοίο έδεσε της τηλεφώνησα και της είπα οτι είμαι απ'έξω και περιμένω. Χάρηκε πολύ η Μαριλένα και μου πέταξε ένα "see ya soon"... Δεν πρόλαβα να ρωτήσω ρε γαμώτο! Πως θα σε γνωρίσω ρε ανήψι;

Όλως περιέργως δεν χρειάστηκε.. Κατέβηκαν από τις πρώτες και ενώ εγώ κοιτούσα σαν χάνος το πολύχρωμο πλήθος να περνάει, η Μαριλένα έπεσε στην αγκαλιά μου φωνάζοντας:
"Τι κάνεις θείε μου; Μια χαρά μου φαίνεσαι!!"
Η Μαριλένα είχε μεγαλώσει.. Μια ωραία μελαχροινή γυναίκα με φιλούσε καταμεσής του πλήθους. Φορούσε ένα μάλλον κοντό μαύρο φουστάνι με ένα μάλλον χαμηλό ντεκολτέ.. Καθόλου "άβγαλτο" μου φάνηκε.. Τέλος πάντων, μου σύστησε και τη φίλη της. Μια απ' τα ίδια..Ξανθιά αυτή με πορτοκαλί φουστάνι κομμένο στον ίδιο ράφτη μάλλον!
Πήγαμε γρήγορα στο νοικιασμένο και καθώς έκανα να μπω στη θέση του οδηγού, η Μαριλένα με σταμάτησε και με μια γρήγορη κίνηση κάθησε εκείνη εκεί και είπε:
"Θείε μου σ'ευχαριστώ για το αυτοκίνητο. Είσαι θεός! Πες μου που να σ'αφήσω γιατί μας περιμένουν"...

Τι λες ρε ανήψι; Σας περιμένουν νυχτιάτικα; Και οι ντολμάδες που θα κρυώσουν;
Ήθελα να της τα πω, αλλά δεν βγήκε..
"Ασε με μένα εδώ..θα βρώ μέσο να πάω σπίτι. Κοίτα να διασκεδάσεις αλλά με μέτρο έ; Πρόσεχε!" ..
Αυτό μόνο κατάφερα να πω και δεν είμαι και σίγουρος αν μ'άκουσε κι'όλας γιατί πριν τελειώσω είχε μαρσάρει!!

Οι δύο φίλες νύχτα έφευγαν από το χωριό, νύχτα γύριζαν. Πάντα νωρίς όμως...το πρωί!! Τις ώρες που οι κανονικοί άνθρωποι ζούν, εκείνες κοιμόνταν!! Τις ώρες που οι κανονικοί άνθρωποι κοιμώνται, εκείνες ζούσαν!!

Την Μαριλένα και τη φίλη της την είδα άλλη μια φορά την Δευτέρα το βράδυ, πριν φύγουν, όταν τις πήγα στο πλοίο.. Ο καιρός τα'χε "σκατώσει" πάλι και έβρεχε σχεδόν όλη μέρα. Είπα να ψελίσω κάτι για τον καιρό που τους τα χάλασε ή να ρωτήσω αν τους άρεσαν τα ντολμαδάκια...Δεν πρόλαβα! Πριν τελειώσω για τον καιρό η Μαριλένα μου είπε:
"Θείε σ' ευχαριστώ για όλα, περάσαμε super....Όσο για τον καιρό δεν σκάμε κι' όλας..Η νύχτα έχει το ζουμί...ε;", με φίλησε πάλι, (ας είναι καλά), και αφού έριξαν ένα ..ηχηρό "give me five" με την φίλη της, έσκασαν στα γέλια...σήκωσαν με άνεση τις δυο βαλίτσες τους και περπάτησαν με τεντωμένα κορμιά στην μπουκαπόρτα του πλοίου της επιστροφής...
Σήμερα θα πω και τα καθέκαστα στη ξαδέρφη μου τηλεφωνικά για την επίσκεψη.. Γιατί πολύ ανησυχούσε όλες αυτές τις μέρες για τα "άβγαλτα παιδιά" και με είχε πρήξει...!

Το ακίνητο νερό

Το μικρό αεροπλάνο πετούσε αργά, πολύ αργά και χαμηλά, αρκετά χαμηλά, τόσο που όταν έσκυψα λίγο στο μικρό παράθυρο δεξιά μου και κοίταξα κάτω, είδα τις κορφές των μεγάλων δέντρων να περνούν με ταχύτητα κάτω μου, μια θάλασσα καταπράσινη ταξίδευε γοργά προς τα πίσω. Ξαφνικά μια στενή λουρίδα νερού φάνηκε και αμέσως μετά άρχισε να φαρδαίνει, να φαρδαίνει, κι'έγινε σε λίγα δευτερόλεπτα μια μεγάλη λίμνη.
Η γυαλιστερή ακίνητη επιφάνειά της έκοβε το πράσινο χαλί απότομα..
Γύρισα και ρώτησα τον πιλότο:
"Τώρα τι βλέπουμε; ποιά λίμνη είναι αυτή;"
Ο πιλότος γύρισε και μου είπε δυνατά: "Είναι η Ταγκανίκα"..
"Η Ταγκανίκα; Τι έγινε ρε; Αυτή δεν είναι στην Αφρική;"
"Μάλιστα κύριε.. εδώ στην Αφρική είναι!" ..
Κοίταξα καλά τον πιλότο. Θέ μου... μαύρος ήταν!!
Μα τι έγινε; Πετάχτηκα τρομαγμένος..

"Σιγά χριστιανέ μου..με χτύπησες!!" ..
Η γριά μου με αποπήρε.... Θα της έριξα ως φαίνεται καμμιά ψιλή καθώς ξύπνησα τρομαγμένος από τον εφιάλτη...
Έτρεξα στο μπάνιο κι'έριξα κρύο νερό στη μούρη μου. Καθώς κοίταζα το μισοπρησμένο μου μάτι στον καθρέπτη, σκέφτηκα την συχωρεμένη μου μάννα..την ονειροκρίτα..

"Σα δεις ακίνητο νερό θα βρέξει, σα δεις νερό που τρέχει θα βρέξει πολύ"...
Πήγα στο παράθυρο της κουζίνας.. Μαύρος συννεφιασμένος ήταν και λίγες σταγόνες σημάδευαν κατ'ευθείαν το τζάμι του.. Σιγά τα νερά! Μάη μήνα έχουμε και προς το τέλος.. Επροχθές ράντισα τ'αμπέλι. Tο δεύτερο "χέρι" βορδιγάλειο και θειάφι... Αν κάνει πως βγαίνει αληθινό τόνειρο, θα ξεπλυθούν τα φρέσκα φύλλα και...θα έχουμε φτου κι'απ΄την αρχή τα ίδια....Μπαα! τι διάολο..Μάη μήνα έχουμε..

Ντύθηκα και τράβηξα για την χώρα, για το καθιερωμένο πρωϊνό καφέ με τις καμαράδοι... Οδηγούσα κι'έβρεχε! 'Ωσπου να φτάσω είδα κι'έπαθα. Η γλίτσα στο δρόμο γλυστρούσε και τα μηχανάκια με τα ξενυχτησμένα νειάτα των σχολικών εκδρομών, σε κάθε στροφή μέτραγαν το φάρδος του δρόμου στην άσφαλτο. Ευτυχώς γελώντας... τουλάχιστον αυτά που εγώ είδα... Στο καφενείο περιέργως όλοι κεφάτοι, λες και δεν ήταν 7 πρωινιάτικα...

Αναλύσαμε τον καιρό δεόντως, τα μεθυσμένα νειάτα των εκδρομών και πόσο διαφέρουν από τα καλά (πάντοτε..) δικά μαθητικά γλέντια, είπαμε και για τις μεταγγραφές των ομάδων, για τον Ριβάλντο και κατά τις 8 φύγαμε όλοι για τις δουλειές, ενώ η βροχή δυνάμωνε και τόνειρο με το ακίνητο νερό της λίμνης .. έβγαινε ολοκάθαρο...
Μετά λένε να μην είσαι προληπτικός!!

Οινοποίηση σε.. ρε μείζονα.

Ο δάσκαλος ήταν απόλυτος:
"Πρέπει να παρακολουθούμε συνεχώς την χημική διεργασία της οινοποίησης.
Ο μούστος είναι ζωντανός οργανισμός που συνεχώς αλλάζει και μας εκπλήσει.
Ο έλεγχος των συστατικών κατά την διάρκεια της οινοποίησης είναι δουλειά των επιστημόνων - χημικών και η δική μας υποχρέωση είναι να ακούμε και να ακολουθούμε απαρέγκλιτα τις συμβουλές τους.
Αυτά που λέμε εδώ είναι απλώς για να ξέρουμε γιατί και πως, να έχουμε και μεις μια ιδέα περιληπτικά τι συμβαίνει.."

Το ακροατήριο στριφογύρισε τους κώλους στις καρέκλες ανυπόμονα..

Ο δάσκαλος συνέχισε γράφοντας στον μαυροπίνακα. Συγνώμη άσπροπίνακα, οι παλιοί μαυροπίνακες με τις κιμωλίες και τα σφουγγάρια απλώς πέθαναν..τώρα υπάρχει νέος άσπρος πλαστικός, ένας μαρκαδόρος και ένα "μαγικό" σβηστήρι.
Ο δάσκαλος έγραψε την φόρμουλα "διόρθωσης", έτσι την είπε:
Βαθμοί Μπομέ επί θερμοκρασία μούστου διά του σταθερού 0,005 μας δίνει την διόρθωση που πρέπει να υπολογίζουμε..

Ησυχία στο ακροατήριο. Ο πιο μπουμπούνας ρώτησε:
"Και που θα θυμόμαστε κύριε όλο αυτό το μαθηματικό;"
Το ακροατήριο γύρισε και του έριξε ματιά επιτιμητική...Μουρμούρισαν...
"Πάρε χαρτί και γράψτο".. Πως δεν το σκέφτηκε!

Η πόρτα άνοιξε και φάνηκε διστακτικά στην είσοδο η Μαρία.. η σύζυγος του Γιάννη του πρώην γυμνασιάρχη. Ο Γιάννης πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο, πήγε στην πόρτα και πήρε το ταψί. Η Μαρία τόχε τυλιγμένο τo ταψί με τραπεζομάντηλο χρωματιστό. Το έδωσε στον Γιάννη χαμογέλασε και έκλεισε τη πόρτα αποχωρώντας. Ο Γιάννης προχώρησε με το ταψί στο διπλανό δωμάτιο ακολουθούμενος από τα βλέμματα του ακροατηρίου που ανοιγόκλεινε τα ρουθούνια αναγνωρίζοντας το άρωμα της φρεσκοψημένης κρομμυδόπιττας...

Το μάθημα δεν σταμάτησε λεπτό.. Οι ερωτήσεις πολλές και οι απαντήσεις πάντα στο ίδιο μοτίβο. Προσοχή και πάλι προσοχή!

Η επόμενη διακοπή έγινε από τους δυο-τρεις οργανοπαίχτες. Μπήκαν βιαστικοί και φορτωμένοι τα όργανα, την τσαμπούνα και το τουμπάκι, τα καλάθια με τα μεζεδικά και τις νταμιτζάνες με την δικιά τους παραγωγή μια και ήταν και αυτοί από την ίδια φάρα με το ακροατήριο..

Ο δάσκαλος συνέχιζε να γράφει να σβύνει και οι ώρες περνούσαν γρήγορα, πολύ γρήγορα, τα μάτια ήταν μια στον ασπροπίνακα και μια στα ρολόγια, ώσπου ο πιο ανυπόμονος δεν άντεξε..
"Άντε ν' ακούσουμε κι' αυτό και κλείστο το θέμα γιατί θα κρυώσει η κρομμυδόπιττα!"..

Αυτό ήταν το σύνθημα. Με μιας σηκώθηκαν οι διοργανωτές, κουβάλησαν τα κολλωνάτα από το άλλο δωμάτιο, άνοιξαν τα καλάθια με τα μεζεδικά, ο Γιάννης έβαλε στη μέση το ταψί και έκοψε την πίττα που μοσκοβολλούσε..Τα μπουκάλια με τις ερασιτεχνικές ετικέτες άνοιξαν και ο τοπικός οίνος άρχισε να δουλεύει στα στομάχια και στις κεφαλές μας με τον παλιό γνώριμο του τρόπο..Το ακροατήριο έγινε ένα τραπέζι, τα τυροβόλλια κατέβαιναν στα γρήγορα μαζί με την ευωδιαστή πίττα, η καλοψημένη σμύρνα συνοδευτικό πρώτης γραμμής και το ωμό Τηνιακό λουκάνικο πήγαινε γάντι με την Μανδηλαριά..
Σύντομα κουρντίστηκε η τσαμπούνα κι' έβγαλε τον πρώτο της παραπονιάρικο πιιιιιιιιιιι! Κι'άρχισαν να παίζουν. Τα μαγικά τους δάκτυλα να ταξιδεύουν πάνω στο όργανο με σβελτοσύνη και οι νησιώτικες νότες να ξεσηκώνουν τα παγωμένα βλέμματα των καδραρισμένων κοινοταρχών από τους τοίχους της παλιάς Κοινότητας της Ανω-Μεράς!

Για δοκίμασε και απ'αυτό ρε Γιώργο.. Να πιούμε και τέτοιο... Και τι να πεις σε ένα βλέμμα που σε κοιτούσε με αγωνία, που παρακολουθούσε τις γκριμάτσες σου σαν κατάπινες το δημιούργημά του....Καλό, πολύ καλό..
Για πιες και δαύτο, είναι φετεινό και δεν έχει ωριμάσει ακόμη.. Κάτσε ρε φίλε ναδειάσω το ποτήρι με το άσπρο να βάλω λίγο από δικό σου το μαύρο...
Και δόστου το τουμπάκι να δυναμώνει και να αλλάζει χέρια με την τσαμπούνα. Τι στο καλό..όλοι εδώ μέσα ξέρουν από όργανα;

Μισοζαλίστηκα και δίχως να το καταλάβω πέρασε το μεσονύκτιον, ενώ το ακροατήριο .. φυλλοροούσε .. τρεκλίζοντας μια και οι καληνύχτες δεν ακούγονταν πνιγμένες στη ρυθμική παραζάλη της μουσικής..
Χειροκρότησα γερά το τελευταίο άσμα λέγοντας δυνατά στον τσαμπουνιέρη: "Καλό αυτό Λευτέρακα!"
"Νάσαι καλά Γιώργη..και που να δείς τι έρχεται..ακόμη δεν αρχίσαμε!!"
Ωχχχχχχ! Πάει θα ξενυχτήσουμε..

Ήταν το Σαββατόβραδο του σεμινάριου με τίτλο: "Από το σταφύλι στο ποτήρι" ..
Κυριολεκτικά!

Προσθήκη 18/05: Δεν άντεξα στον πειρασμό να προσθέσω το εξαιρετικό βίντεο του Δημήτρη από την σύναξή μας στην Α.Μερά. Φαίνεται καθαρά η ζήλεια στα απορρημένα βλέμματα των Κοινοταρχών από τα κάντρα..Το τραγούδι έχει τον "καυτό" τίτλο: Φωτιά θ' ανάψω..

Η παλιοκουντούρα

Πήρα μια "κλήση" χθες από τον Δημήτρη, να σκαρώσω μια ιστορία με μια δική του συνταγή και γω την δέχτηκα.
Τα υλικά που μούδωσε ήταν: παιδιά, είχε, διάολος, γαμούσε, δουλειά. Και όπως περιδιάβαινα το αμπελάκι μου, μούρθε!! ..

Η παλιοκουντούρα
Η αλήθεια είναι οτι δεν το περιμέναμε, ούτε εγώ που ήμουν καινούργια στο χώμα, ούτε οι παραδίπλα παλιές ρίζες. Τον είχα για σοβαρό άνθρωπο τον κυρ-Γιώργη.
Ερχόταν πάντα σιγοτραγουδώντας και πότε -πότε έστριβε το πελώριο γκρίζο του μουστάκι καθώς στεκόταν πάνω μου συλλογισμένος. Ήθελα πολύ να του μιλήσω, να του πω για τον πυρετό που μ' έπιανε όποτε με ζύγωνε, να τον ευχαριστήσω για το δροσερό νεράκι πούριχνε στα πόδια μου. Ήθελα να του τα πω όταν ερχόταν μόνος του, χωρίς τα φωνακλάδικα παιδιά του, μα κάτι μ' έπιανε και το μόνο που κατάφερνα να κάνω, ήταν να ανασηκώσω λίγο τα φύλλα μου ίσαμε το γόνατό του έτσι κοντή που ήμουν ακόμη..
Τα χρόνια περνούσαν και εγώ όσο και να προσπαθούσα δεν ψήλωνα. Φαΐ καλό δεν εύρισκα εύκολα, νερό όμως πάντα είχε, μόνο για μένα ο κυρ-Γιώργης και το παράπονό του τόλεγε φωναχτά πάνω μου..
"Εσύ μωρή παλιοκουντούρα είσαι άτιμο σόϊ, βάλε μυαλό γιατί θα σε βγάλω!"..
Δεν καταλάβαινα γιατί με φώναζε παλιοκουντούρα, ούτε ήξεραν να με φωτίσουν οι πιο παλιές από δίπλα.. κι' έτσι νόμιζα οτι το σόϊ μου ήταν έτσι κοντό, λιψό και μισοκαμωμένο και δεν έδινα και τόση σημασία μια και ήταν φανερό οτι μ'αγαπούσε, αστειευόνταν, δεν θά' κανε ποτέ κάτι κακό.
"Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, πιάσε τα βαθιά με τη ρίζα σου όσο πιο γρήγορα μπορείς",
μου ψιθύριζε η διπλανή που ήταν πια οκτώ χρονών και ξεπατωνόταν στα τσαμπιά κάθε χρονιά.. Κρεμόταν τα σταφύλια από τα χέρια της τρία-τρία και λύγιζαν από το βάρος τους πάνω στο σύρμα πούχε απλωμένο ο κυρ Γιώργης πάνω από την κεφαλή μου.. Την άκουγα καθαρά να βγάζει ένα στεναγμό ανακούφισης όταν την ξαλάφρωνε το κλαδευτήρι του κάθε χρονιά.
Και γώ πάσχιζα όλη μέρα κι' όλη νύχτα να παραμερίσω την μεγάλη πέτρα πούχε κάτσει ακριβώς από κάτω μου και μου γαμούσε όλη την προσπάθεια να ψηλώσω, να φτάσω και γω την διπλανή μου την ψηλομύτα..
Τρία χρόνια τώρα προσπαθούσα και το μόνο που είχα καταφέρει μετά από τόση δουλειά ήταν να πάω την μεγάλη μου ρίζα μια πιθαμή παραπέρα.. Μάλιστα σήμερα το πρωί σαν να ένοιωσα κάποια υγρασία να έρχεται προς τα πάνω από την άκρη της πέτρας και αναθάρρησα.. Έβαλα τα δυνατά μου και σπώχνοντας όσο πιο πολύ μπορούσα, έβαλα την πιο χοντρή μου ρίζα επιτέλους στο μαύρο χώμα, κάτω από την πέτρα... Ενα κύμα από θεσπέσιες μυρουδιές και γεύσεις με συνεπήρε και ρίχτηκα με τα μούτρα στο φαΐ.. Το μόνο που ήθελα ήταν να φανεί τώρα ο κυρ Γιώργης να του τα πω, να του δείξω όλη μου τη χαρά..
Και ήλθε! Αμίλητος και βλοσυρός στάθηκε πάνω μου κρατώντας στο χέρι του την τσάπα.. Μα τι κάνει; Ενα ρίγος με συντάραξε... Οι διπλανές έπιασαν το μοιρολόϊ...
Ήθελα να φωνάξω βοήθεια, να του πω όλη την αλήθεια, να του φωνάξω οτι τώρα έχω πια φαΐ και θα μεγαλώσω γρήγορα, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να στρίψω τ' αδύνατα μπράτσα μου προς τα κάτω και στα φύλλα έτρεξε το δάκρυ μου..
Το τελευταίο που είδα ήταν την τσάπα που σηκώθηκε ψηλά και κατέβηκε μ' ορμή πάνω μου!!