Που πάμε ... ρε!

Συνελήφθη ο καταπληκτικός κ. Ντάμπιτς!!



Επικήρυξαν την Κοντολίζα Ράϊς στη Ν.Ζηλανδία!!

Πάει... χάσαμε τη μπάλλα...

Απερισκεψία;

Πέντε μεγάλες πίτες και μια μικρή στη μια άκρη έχτισε!
Και διάλεξε το μέρος! Πάνω στο πλέγμα του ταβανιού.


Στο κλουβί για τις πέρδικες...


Μα τι διάολο σκέφτηκαν και ήρθαν να κάνουν την κατοικιά τους εκεί έξω, εκτεθειμένες στα καπρίτσια του καιρού!



Και καλά τώρα το καλοκαίρι έχουν τις φυλωσιές της ψευτοκληματαριάς για σκεπή, τον χειμώνα τι θα έχουν;


Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχω υπερεκτιμήσει την εξυπνάδα των μελισσών μου. Δεν μπορώ να πω τίποτα για των αλλονώνε, αλλά οι δικιές μου, μάλλον από ... ξανθειές μάνες θα κρατάνε!!

Και τώρα τι κάνουμε;

Η πείνα τέχνας κατεργάζεται!

Άκουγα οτι "τρώνε" και φρύγανα, αλλά δεν το πίστευα! Έλεγα, τι διάολο, τόση πείνα πια να .. ξεπέσουν στ'αγκάθι;


Εδώ παρέα μ'ένα χρυσομπάμπουρα που μου ξύπνησε παιδικές αναμνήσεις! Τους βάζαμε σε σπιρτόκουτα και κάναμε ..αγώνες δρόμου!!
Τι μπορεί νάχει αυτό το τόσοδούλι λουλουδάκι για να το προτιμάνε;
Και όμως! Μετά από την αναγκαστική περίοδο πείνας του δεύτερου 15ήμερου του Μάη, με μόνη σχεδόν πηγή ζαχάρων το λίγο αραιό σιροπάκι που τους έβαζα, επροχθές τις είδα να έχουν εγκατασταθεί σ' ένα μεγάλο φρύγανο. Κάθονταν πολύ λίγο πάνω στα μικρά άσπρα ανθάκια του και μετά στο επόμενο..
Ευτυχώς δηλαδή που τα φρύγανα εδώ είναι περισσότερα και από τις ... πέτρες!
Όσοι φίλοι δεν ξέρουν την μελισσοκομική πραγματικότητα στα ξερονήσια μας, ίσως δεν κατανοούν την "χαρά" μας όταν ανοίγει μια νομή. Οι χρονικές αποστάσεις μεταξύ των ανθοφοριών εδώ είναι μεγάλες και φυσικά τα κενά διαστήματα που πέφτει πείνα αρκετά! Για να μην αναφέρω και την "έκταση" που έχουν.. Λίγα στρέμματα και πάλι σπίτια και βράχια! Οι μέλισσες, όπως και όλα τα άγρια ζώα στα νησιά μας, παλεύουν για την επιβίωση όπως ακριβώς παλεύουν οι άνθρωποι αιώνες τώρα..


Φέτος άνοιξε νωρίς - νωρίς και ο ευκάλυπτος! Και το καλό είναι οτι ανοίγει λίγο-λίγο και ένας - ένας, όχι όλοι μαζί!
Στην φωτο υπάρχει ένας μεγάλος ριγωτός που τρώει από τον ευκάλυπτο.. Δεν ξέρω τι πράμα είναι.


Επίσης σ'ένα άλλο λουλούδι ήταν μια μέλισσα νεκρή με το κεφάλι χωμένο μέσα. Όταν την άγγιξα να δω τι διάολο έπαθε, έπεσε στη γη και από μέσα από το λουλούδι πετάχτηκε μια μικρή αράχνη με στρογγυλή πιτσιλωτή κοιλιά και την κοπάνησε τρέχοντας!
Ο θάνατός σου η ζωή μου!

Ο .. εχθρός!

Πριν λίγες μέρες με παρακάλεσε φίλος μαραγκός να πάρω μια ξεχασμένη παλιά κυψέλη από ένα ταρατσάκι μια παλιάς αποθήκης του. Το είχε αφήσει εκεί πριν χρόνια άλλος φίλος πιο .. προκομένος από μένα στα μελίσσια! Τώρα πλέον έχει διπλές και τριπλές δουλειές και που ο καιρός για "παιχνίδια"! Η κυψέλη είχε ζωή για χρόνια, όπως μου είπαν, αλλά τον περασμένο χειμώνα ερήμωσε. Κάποιος βοηθός του ανέβηκε στο ταρατσάκι, την άνοιξε και τρόμαξε! Ήταν γεμάτη σκουλήκια όπως είπε!

Έχοντας αυτά κατά νου, και υποθέτοντας οτι ο σκώρος είχε κάνει καλή δουλειά, πήγα πριν μια βδομάδα περίπου να την πάρω. Όμως κάτι είχε αλλάξει! Μέλισσες μπαινόβγαιναν από την πόρτα και η κίνηση ήταν αρκετή.. Πήγα λοιπόν και πήρα τα εργαλεία μου να την ανοίξω.. Η κυψέλη είχε μόνο 5 πλαίσια παμπάλαια και ήταν γεμάτα με αυτήν την χλαπάτσα που αφήνει η επιδρομή από σκουλήκια, μια εικόνα σκέτο θρίλερ.. Η άλλη μισή, ήταν πιασμένη με φρεσκοχτισμένες πίτες που κρέμονταν από το καπάκι γεμάτες πληθυσμό και με όλα τα καλούδια, κλειστό και ανοιχτό γόνο, τροφές κλπ...

Το συμπέρασμα είναι οτι ένας νέος αφεσμός ήλθε και εγκαταστάθηκε στη παλιά κυψέλη με τα υπολοίματα του σκώρου παντού.. Μυστήριο γιατί, αλλά έτσι πρέπει να έγινε! Ξαναγύρισα εκεί την άλλη μέρα με μια φρέσκια κυψέλη και πλαίσια με κεριά για να τα βάλω και να κόψω τις πίτες του καπακιού.. Τίναξα όλη την παλιά μέσα στην νέα κυψέλη, αλλά δεν έκοψα όλες τις πίτες γιατί τα λυπήθηκα!! Ήταν γεμάτες με σκουληκάκια διαφόρων ημερών και δεν μου πήγαινε να τις κόψω.. Έκοψα μία με μικρά σκουλήκια και την πήρα "καθαρή" (έτσι νόμιζα!) να τη βάλω σε κείνο τ'ορφανό που έχω.. Άλλη μία την έδεσα με σπάγγο σε ένα πλαίσιο με σύρμα μόνο και την έβαλα δίπλα στα φρέσκα κεριά που έβαλα.. Έριξα και το παλιό καπάκι με τις υπόλοιπες πίτες επάνω που κατέβαιναν στο κενό και τ'άφησα να ησυχάσει λίγες μέρες ελπίζοντας να αρχίσουν το χτίσιμο στα φρέσκα κεριά των νέων πλαισίων που τους έβαλα..



Ξαναπήγα σήμερα το πρωί να τελειώσω το κόψιμο και να του βάλω και τα υπόλοιπα κεριά.. Δυστυχώς αυτές έχτισαν πάλι στο παλιό καπάκι νέες πίτες και αναγκάστηκα πια να τις τινάξω μέσα όλες, να γεμίσω με πλαίσια όλο το χώρο και να βάλω το νέο καπάκι. Όλες οι πίτες τους ήταν πάλι γεμάτες με σκουλήκια..
Έτσι αποφάσισα να πάρω μια-δυό στο χωριό να τις βάλω στο ορφανό και στο μικράκι μου...




Πήγα στο κελί μου και ετοιμάστηκα να τις δέσω με σπάγγο στα σύρματα...
Ξαφνικά πήγε το μάτι μου σε κάτι μικρές καφέ κουκίδες πάνω στο καθαρό κατακίτρινο κερί... Πλησίασα τα στραβάδια μου (γαμώτο μου!) και είδα για πρώτη μου φορά τον ... εχθρό ολοζώντανο μπροστά μου να τον έχω εγώ φέρει στα μελίσσια μου με τα ίδια μου τα χέρια!!



Τρία - τέσσερα βαρρόα (φαίνονται καθαρά στη φωτογραφία) βολτάριζαν ανενόχλητα πάνω στο γόνο και στο κερί!! Και το χειρότερο είναι οτι πριν λίγες μέρες είχα βάλει σαν μαλάκας άλλο ένα τέτοιο ολόϊδιο κερί μέσα στο "ορφανό" μου, (μετά από τις υποδείξεις σας!!!) χωρίς να πάρω χαμπάρι καθόλου τον εχθρό!! Να σημειώσω εδώ οτι έως σήμερα, εγώ ποτέ δεν έχω δεί βαρρόα στα μελισσάκια μου, ούτε φυσικά έχω κάνει καμιά θεραπεία ποτέ...

Κατέβασα όλα τα καντήλια που είναι γνωστά και αν ξέχασα κανένα άγιο... ας με συχωρέσει!!