Το θερμόμετρο ανεβαίνει συνεχώς!

Μας πιάσαν οι ζέστες και πήγαμε για μια βουτιά χθες..
Χάλασε η ..μηχανή όμως και που να βρούμε την αιτία!
Δεν είμαστε και μηχανικοί..

Μια πρόσκαιρη.. ενοικίαση!

Τα χτισμένα κεριά στο καπάκι
Είχα διαβάσει τι έλεγε ο Μάρκος ο Παριανός για το "μύρισμα". Είναι μια συνταγή για να προσελκύσουμε ανιχνεύτριες μέλισσες που ψάχνουν κατάλληλο τόπο για νέα κατοικιά..Βάζεις λέει σε μια άδεια κυψέλη πλαίσια με παλιά μαύρη κηρήθρα, λειώνεις μαύρο παλιό κερί σε κατσαρολάκι, προσθέτουμε λίγα άνθη πορτοκαλιάς (αν υπάρχουν λόγω εποχής) και τέλος το ραντίζουμε με εσάνς μελισσόχορτου. Αυτή η τελευταία υπάρχει λέει στα καταστήματα που πουλάνε μελισσοκομικά είδη.. Καλή οργάνωση έ; Το μίγμα ζεστό-ζεστό το αλοίβουμε στην πρόσοψη της κυψέλης και λίγο μέσα στα τοιχώματα... Η "παγίδα" είναι έτοιμη τότε.. Οι μέλισσες θα μυρίσουν το κοκτέϊλ, θα μπουν μέσα για επιθεώρηση και μετά θα τρέξουν πίσω στη μαμα-κυψέλη να μεταφέρουν τα νέα...

Αυτά τα είπαμε τον Απρίλη γιατί τότε περίπου αρχίζει η εποχή που τις πιάνει το σύνδρομο του αφεσμού.. Εγώ από τότε είχα εγκαταστήσει μια παρόμοια "παγίδα" λίγα μέτρα μακρύτερα από τα λίγα μελισσάκια μου. Κάθε μέρα πήγαινα εκεί να δώ αν είχαμε "πιάσει ψάρια", αλλά τίποτα. Η είσοδος της κυψέλης παρέμενε ήσυχη. Δεν είδα ούτε μία μέλισσα να κάνει βόλτες εκεί γύρω.. Το περίεργο είναι οτι λίγο πιο πέρα, σε ένα κλαδί του μεγάλου ευκάλυπτου, έπιασε ένα σμάρι μικρό το οποίο φυσικά συνελήφθη άμεσα και τώρα είναι σε μια καινούργια κυψέλη και προσπαθεί να μεγαλώσει.. Και λέω περίεργο γιατί δεν έπιασε στην κυψέλη-παγίδα αν και πέρασε πολύ κοντά της.

Τέλος πάντων οι βδομάδες πέρασαν και αφού αποφάσισα οτι η περίοδος των αφεσμών πέρασε, πήρα την κυψέλη-παγίδα και την καθάρισα. Δηλαδή πέταξα το παλιό μαύρο κερί από τα δύο πλαίσια που είχα μέσα, την έπλυνα λίγο με καθαρό νερό και την άφησα έξω από το μικρό πέτρινο κελί που έχω για τα εργαλεία της μελισσοκομικής. Υπολόγιζα να την περάσω ένα χέρι χρώμα πρώτα, πριν την βάλω μέσα στην αποθήκη που να σημειώσω βρίσκεται μόνο λίγα μέτρα μακριά από τις κυψέλες μου..
Αυτό έγινε πρίν από 15 περίπου μέρες, στο τέλος του Μάη..

Την Παρασκευή που μας πέρασε, ανέβηκα στα μελισσάκια απόγευμα. Καθώς πλησίαζα την αποθήκη, τελείως ξαφνικά αισθάνθηκα ένα μελισσοτσίμπημα στην πλάτη μου, χαμηλά κοντά στη μέση και πάνω από το λεπτό πλουζάκι. Εβρισα δυνατά και τίναξα την βρώμα που μου επιτέθηκε τελείως αναίτια! Η άδικη επίθεση με κάνει ..ταύρο!!
Όπως έβριζα και κοίταζα γύρω, είδα μέλισσες να μπαινοβγαίνουν στην κυψέλη που είχα παρατήσει κοντά στην πόρτα του κελιού! Ήταν φανερό πλέον οτι κάποιος αφεσμός είχε μπεί μέσα. Χάρηκα βέβαια και ξέχασα γρήγορα το τσίμπημα! Κοίτα να δείς περίεργα πράματα σκέφτηκα. Τόσες μέρες τους είχα τα μυρωδικά και την περιφρόνησαν και τώρα που την έπλυνα μπήκαν μέσα! Και μάλιστα τέτοια εποχή που υπολόγιζα οτι δεν είναι κατάλληλη για σμάρια..

Τα κομμένα κεριά του καπακιού
Κατέβηκα στο σπίτι και πήρα την μηχανή για καμιά φωτο και μετά πήρα γρήγορα τα σύνεργα από το κελί, άναψα το καπνιστήρι μου, ντύθηκα καλά και άνοιξα το καπάκι της να δώ τι πληθυσμό είχα πιάσει. Όπως είπα η κυψέλη ήταν άδεια. Δεν είχε μέσα κανένα πλαίσιο, οπότε τα προκομένα μελισσάκια είχαν χτίσει στο καπάκι τρία μικρά κεριά. Εκοψα τα κεριά από το καπάκι και τους έβαλα 4 πλαίσια με φρέσκο κερί να έχουν να χτίζουν νέα κελιά. Ο πληθυσμός τους δεν μου φάνηκε πάνω από 2 πλαίσια και τους έβαλα μέσα και ένα κεσεδάκι με σιρόπι να έχουν τα φουκαριάρικα τα μεταναστάκια φαγητό τις πρώτες μέρες της εγκατάστασης. Μετακίνησα λίγα μέτρα την κυψέλη προς το μελισσοκομείο και έφυγα τραγουδώντας!

Το κεσεδάκι σιροπιού και τα φρέσκα κεριά

Εχθές, πήγα λίγο αργά το απόγευμα να δώ τι κάνει η νέα αποικία.
Είχαμε και τα κυριακομεσημεριανά ούζα στο γιαλό, είχαμε και το μπάσκετ αργότερα, το χαρήκαμε βέβαια αλλά αργήσαμε γμτ του! Σχεδόν νύχτα το θυμήθηκα.
Το νέο μελισσάκι δυστυχώς είχε φύγει!
Η κυψέλη τελείως άδεια με πολύ μικρή αρχή χτισίματος στα πλαίσια!
Τους την χάλασα που έκοψα τα κεριά από το καπάκι;
Που το μετακίνησα λίγα μέτρα πιο μακριά από την πόρτα του κελιού;
Τι δεν τους άρεσε δεν μπορώ να βρώ οσο και αν προσπαθώ.
Ας είναι! Τους εύχομαι καλή τύχη εκεί που πήγαν. Μπορεί να είναι και καλύτερα. Ποτέ δεν θα μάθω!!

Σα .. σήμερα!

Τότε βάζαμε και ημερομηνία πίσω από τις φωτογραφίες..
Τούτη δω γράφει: 13 - 6 - 1979
Σα σήμερα δηλαδή, αλλά πριν από 28 χρόνια!
Τότε που τα βαρελάκια του κρασιού, όταν παλιώνανε πολύ και τέλειωνε η υπηρεσία τους στην οινοποίηση, τα βάζαμε για γλάστρες στα γιασεμιά έξω απ'την πόρτα, στη πεζούλα!
Που η σημερινή.. "χλιδή" ε;

Μοριακή κουζίνα στον πλανήτη ΓΗ

Τι θα πάρετε παρακαλώ;
Μμμμμ, θα αρχίσουμε με φρέσκο αέρα λεμονιού και μετά καρμπονάρα από καλαμάρια με σαφράν..παρακαλώ..

Σε λίγο πλησιάζει σοβαρός ένας σερβιτόρος κρατώντας με προσοχή ένα κάτασπρο μπώλ με υγρό άζωτο που αφήνει τους παγωμένους του ατμούς να υψώνονται νωχελικά, τραβώντας την προσοχή των διπλανών τραπεζιών.. Ένας δεύτερος σερβιτόρος ακολουθεί με ένα άλλο μικρότερο γυάλινο μπώλ με αυγολέμενο καλά χτυπημένο.
Ακουμπάει ο πρώτος το άσπρο μπώλ στη μέση του τραπεζιού, παίρνει από τα χέρια του δεύτερου το γυάλινο μπώλ με το αυγολέμονο και με ένα ανοξείδωτο μικρό κουταλάκι ρίχνει με τελετουργικό τρόπο λίγο αυγολέμονο στο κάτασπρο μπώλ με το υγρό άζωτο... Το αποτέλεσμα ήταν μια λεμονώδης, τραγανή σαν μαρέγκα, δροσιστικά κρύα, λευκή μπάλα που υποτίθεται ότι έπρεπε να φάμε σε μία μπουκιά, με τον κρύο καπνό να βγαίνει από τα χείλη μας και τα ρουθούνια μας. Ήταν περίφημο!

Το σερβίρισμα συνεχίστηκε με την καρμπονάρα που ήταν λεπτές λωρίδες από καλαμάρια που έμοιαζαν με νουντλς ρυζιού. Αφού το καλαμάρι ισιώσει καλά και κατόπιν παγώσει, κόβεται σαν ταλιατέλες και μετά αφού ξεπαγώσει, τυλίγεται σαν "φωλιά" και τοποθετείται στη μέση ενός μεγάλου πιάτου. Το πιάτο ήλθε στο τραπέζι μας με έναν ωμό κροκό αυγού τοποθετημένο στη μέση της φωλιάς από καλαμάρι. Ο σερβιτόρος μετά έριξε σιγά-σιγά μέσα στο κέντρο της φωλιάς τον ζεστό ζωμό κοτόπουλου με σαφράν και κεφαλοτύρι και σε 30 δευτερόλεπτα η καρμπονάρα ήταν έτοιμη.... Ήταν γευστικότατη!

H παραπάνω σκηνή θα μπορούσε να συμβαίνει σε έργο επιστημονικής φαντασίας κάπου σε άλλο πλανήτη. Όμως συμβαίνει σήμερα, τώρα, για τους μυημένους και μεις ...χαμπάρι δεν έχουμε πάρει ρε γμτ!!

Η κ. Κόχυλα περιγράφει στα ΝΕΑ την εμπειρία της από την
Μοριακή κουζίνα, του Ελληνοαυστραλού σεφ Γιώργου Καλομπάρη. Ο Γιώργος ήταν καλεσμένος του εγχωρίου μοριακού σεφ Χριστόφορου Πέσκια "για να μαγειρέψει ορισμένους από τους μοριακούς μεζέδες του για τους Αθηναίους διανοούμενους της γεύσης..", όπως η κ. Κόχυλα σημειώνει.

Μάλιστα αναφέρει στο ρεπορτάζ της μια καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια που αφορά και τους δύο μοριακούς αλλά και την τέχνη τους:..
"Ο Πέσκιας και ο Γιώργος Καλομπάρης είχαν στρέψει την προσοχή τους σε ένα τάπερ. Όχι για να εξετάσουν κάποιον σουρεαλιστικό μοριακό αέρα, αλλά να καταβροχθίζουν τα πολύ στερεά και «μαμαδίστικα» γεμιστά της πεθεράς του Πέσκια! Ήταν καθησυχαστικό, για το μυαλό μου, που σε δύο από τους φάρους της μοριακής γαστρονομίας, της γαστρονομίας α λα Willy Wonka, που έχουν προσφέρει στους συνδαιτυμόνες δημιουργήματα όπως αέρα λεμονιού, χαβιάρι από κανταλούπ και σπαγκέτι από νερό με παρμεζάνα, αρέσει περιστασιακά να απολαμβάνουν ένα πιάτο σπιτικού, παραδοσιακού φαγητού."

Μάλιστα!! Είχαν πέσει οι μοριακοί με τα μούτρα στα γεμιστά της ελληνίδας πεθεράς!