Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Μύνηση και πρόστιμο για φωνακλά κόκκορα!


Διάβασα σήμερα στον ηλεκτρονικό τύπο (γιατί τον γραπτό τον έχω κόψει!) ότι κάποιος Ιταλός αγρότης καταδικάστηκε από δικαστήριο της γείτονος, να πληρώσει 200 ολόκληρα ευρώ πρόστιμο γιατί ο κόκκοράς του φώναζε δυνατά και ενοχλούσε!!
Τι να πω τώρα εγώ;
Πόσο έχουμε κατρακυλήσει σαν κοινωνία γενικώς και ευρωπαϊκώς!
Κάποτε στο πρόσφατο παρελθόν η φωνή του κόκκορα ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στην επαρχία.
Ήταν κάτι το αυτονόητο.
Χωριό χωρίς κοτέτσια υπάρχει πουθενά στον κόσμο;
Κοτέτσι χωρίς κόκκορα γίνεται;
Κόκκορες ..μουγκοί υπάρχουν;

Κόκκορες .. μουνουχισμένοι υπάρχουν, αλλά όχι ζωντανοί!
Ο φίλος ο Δημήτρης μας τα έδειξε τ'αρχίδια του!..
Του κόκκορα βεβαίως-βεβαίως .. μην υπάρχει καμιά παρεξήγηση, ο Δημήτρης είναι καλό παιδί και από συντηρητικό σόϊ!.

Η μήνυση για τον φωνακλά κόκκορα έγινε από τους γείτονες που ενοχλήθηκαν..Αλλά όπως θα δείτε παρακάτω, ο συγκεκριμένος κόκκορας ήταν ο τελευταίος μιας σειράς ... τενόρων του κοτετσιού..
Διαβάζω:
"Ο χωρικός από το χωριό Μάλες που βρίσκεται κοντά στο Τρέντο, δήλωσε ενώπιον του δικαστού ότι ο κόκορας αυτός είναι ο τελευταίος μιας σειράς κοκόρων που αναγκάστηκε να τους σφάξει γιατί και οι τέσσερις ήταν πολύ πιο ενοχλητικοί από τον τελευταίο, για τους γείτονές του που δεν μπορούσαν να κλείσουν μάτι από τα δυνατά "λαληματά" τους και γιατί ο ίδιος έχει βαρεθεί να πηγαινοέρχεται στα δικαστήρια με μηνύσεις για... ηχορύπανση.
Ο άτυχος χωρικός αφού εξήγησε ότι οι κότες του δεν θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς κόκορα, έκανε έκκληση στο δικαστήριο να επιδείξει επιείκεια έχοντας συμπαραστάτες του και τα μέλη του αγροτικού συλλόγου του χωριού."


Ο χωριανός όπως διαβάζω, πιο πολύ ενδιαφερόταν για την ομαλή σεξουαλική ζωή στο κοτέτσι του παρά για τον κόκκορα!
Τις κότες του σκεφτόταν που δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς το καθημερινό τους ...σεξ!

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007

Ξεχειμώνιασμα

Όλες οι δουλειές των μελισσιών, ξεκινούν και εξαρτώνται από την καλή κατάσταση του ... μεγαλόπρεπου (αλλά ..αρχαίου!) αυτού μελισσοκομικού κτίσματος που στέκεται αγέρωχο κάτω από την περήφανη κορφή του βουνού που φαίνεται (λέμε τώρα) πίσω του! Ο Χειμώνας έρχεται ταχύς και αυτό το Σάββατοκύριακο δεν πήγα εκδρομή!
Έμεινα να βολέψω τα μελισσάκια μου.
Να ξεχειμωνιάσουν κι'αυτά με άνεση.
Να έχουν φαΐ και ζεστασιά.
Τα καθάρισα καλά λοιπόν, τους έβγαλα τα παραπανίσια πλαίσια και ορόφους να είναι μαζεμένα και βολικά τα σπίτια τους.
Τους έβαλα μετά τα φαγητά τους, από λίγο σε όλα να μην ...βαρυστομαχιάσουν!
Τα έκλεισα και τον ευχήθηκα με όλη μου την καρδιά: ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Μια μέρα αλλοιώτικη!

Η θέα της βεράντας

Ξυπνάς, ντύνεσαι, βγαίνεις έξω στη βεράντα και με τη τσίμπλα στο μάτι ακόμη, ανασαίνεις βαθειά ρουφώντας την υγρή μυρωδιά της αυγής, τυλιγμένη στην πρωϊνή ομίχλη με της ελιάς και του κυπαρισσιού την ανάσα....
Με μιας, το μυαλό σου ξυπνά και στέλνει ζεστό το μήνυμα: Ζεστό καφέ και κάτι φαγώσιμο.. και πούσε, γρήγορα!
Φιάχνω καφέ για πέντε και τους αρχίζω στις φωνές..
"Άντε ρε ρεμάλια .. σηκωθείτε! Θα μας πιάσει μεσημέρι και οι δουλειές πολλές!"
Πίνουμε αμίλητοι τον ζεστό ελληνικό. Η βεράντα σχεδόν ακουμπάει τον κάμπο με τον μεγάλο ελαιώνα. Είναι το τελευταίο προς τα κάτω σπίτι του χωριού.
Ο Μπάμπης ετοίμασε γιαούρτι με μέλι για πρωϊνό και το τίμησα δεόντως. Οι άλλοι αρνήθηκαν με μια στραβομουτσουνιά, χαϊδεύοντας με περισσή αγάπη τα φουσκωμένα τους στομάχια. Οι χθεσινοβραδυνές χοιρινές ακόμη αναπαύονταν εκεί και ίσα που θα ξέπλεξαν από το μαύρο κρασί, τα χωριανά λουκάνικα και το άσπρο αλμυρό τυρί..
Σηκώθηκα πρώτος και με τον Γιώργη τον μουστάκια πιάσαμε να βολέψουμε το αρνάκι στη σούβλα. Ήταν μωρό ακόμη, οχτάκιλο, και το δέσαμε στα σβέλτα.
Γεμίσαμε και την κοιλιά του με μυρωδικά του Καλίδρομου που τα ξεραίνει ο πεθερός του Μπάμπη υπομονετικά στην κρασοαποθήκη, χωρίς να ξέρουμε και πολύ καλά τι είναι τι!! Το τυλίξαμε με ένα τσουβάλι πρόχειρα, δεν θ'αργούσε να μπεί στην κόλαση του τεράστιου φούρνου, και τ' αφήσαμε να περιμένει έως να τελειώσουμε την κύρια αποστολή μας, να γεμίσουμε τα πλαστικά βαρέλια με τον ευλογημένο καρπό της καφεκόκκινης γης του χωριού.

Σε .. παράταξη!

Τα βαρέλια, οχτώ των 225 κιλών ακριβώς.. μας περίμεναν στοιβαγμένα με τάξη στο κελλάρι. Όλα αριθμημένα και κάθε αριθμός να σε πηγαίνει σε ένα κιτάπι που τηρούσε ο Μπάμπης, για να θυμάται τι ποσοστά από τις τρείς πικοιλίες που καλλιεργεί, έχει ανακατέψει στο καθένα. Ο Μπάμπης πειραματίζεται και αυτό δεν είναι ούτε κακό αλλά ούτε καλό! Το κρασί είναι πάντα δυνατό και μυρωδάτο, παραμένει καλό έως το τέλος και εμείς πάντα αδειάζουμε τα βαρέλια πριν το ερχόμενο καλοκαίρι.. Ετσι και αλλοιώς κάθε χρονιά έχει και τα δικά της να δώσει ή να πάρει. Ποτέ δεν είναι ίδια!

Μας πήρε παραπάνω ώρα να μεταγγίσουμε το κρασί. Βαρειά δουλειά και το φόρτωμα στο φορτηγάκι μας τα εξηντάκιλα και τα εκατόκιλα πλαστικά βαρέλια. Αλλά τίποτα δεν γίνεται σωστά εάν βιάζεσαι και εάν έχεις το νου σου στο αρνάκι.. Ετσι δεν ήταν λίγες οι φορές που τα ψιλομπερδέψαμε, αλλά τ' είναι ο κόκορας τ' είναι το ζουμί του! Όλα πάνε στο στομάχι μας και το μπέρδεμα στις ταμπέλες και ποιός θα πάρει τι.. ίσως μας βγεί σε καλό!

Προς το τέλος της διαδικασίας, πήγα στον φούρνο και άναψα τη φωτιά..Ο μεγάλος σουρός με τα κομμένα ξύλα είναι ακριβώς δίπλα του, κάτω από ένα κεραμίδι και το άναμα είναι παιχνίδι! Ο φούρνος είναι κατασκευή (και αυτή) του πεθερού.. και είναι τόσο μεγάλος, ώστε να χωράει ένα αρνί περασμένο στη σούβλα! Η σούβλα με το αρνί τοποθετημένη σε ένα τρίποδο από τη μια και σε μια ειδική τρύπα της μεταλλικής πόρτας του φούρνου από την άλλη, δεν γυρίζει φυσικά, απλά είναι για να ψήνεται το αρνάκι με την θερμοκρασία χωρίς να ακουμπάει πουθενά.

Η φωτιά θέρεψιε, μετά χώνεψε και τράβηξα τα κάρβουνα έξω. Η θερμοκρασία για ψήσιμο είναι η σωστή, όταν δοκιμάζοντας να βάλεις το μπράτσο σου μέσα στον φούρνο, αντέχεις να μετρήσεις έως το 12 αργά-αργά! Αυτό είναι άλλο ένα μάθημα του πεθερού..και πάντα δουλεύει σαν ρολόϊ! Στην αρχή δεν μπορείς ούτε 5 να μετρήσεις, αλλά η ανοικτή πόρτα ρυθμίζει γρήγορα την σωστή θερμοκρασία.

Βάλαμε τη σούβλα με το αρνάκι μέσα. Κάτω από το κρέας μπήκε ένα μεγάλο ταψί με καθαρισμένες πατάτες, πράσινες πιπεριές, λίγες μελιτζάνες, αλατοπίπερα και για ζουμί.... χύσαμε λίγο κόκκινο κρασί στο ταψί! Όλα αυτά τα ζαρζαβατικά τα κόψαμε από τον περιποιημένο κήπο του ευλογημένου πεθερού.. Νάναι καλά! Μετά κλείσαμε καλά την πόρτα και ξέραμε ότι από κεί και μετά, σε 2 ώρες ακρβώς θα έπρεπε να το βγάλουμε, έτοιμο έως το μεδούλι!

Οοουφ! Σκάσαμε!!

Τα υπόλοιπα κύλισαν σαν σε ταινία..
Ψαζέψαμε ελιές για να τις κάνομε τσακιστές, κοντά 10 κιλά ο καθένας!
Κόψαμε σαλατικά, μαρούλια τρυφερά του κήπου, στρώσαμε το τραπέζι στην μεγάλη βεράντα με την κεραμοσκεπή και καθώς άρχισε μια πολύ ψιλή ψιχάλα και το θερμόμετρο της βεράντας έδειχνε βαθμούς Κελσίου 12, το αρνάκι βγήκε από τον φούρνο, κόπηκε με την σατίρα σε μεγάλα κομμάτια και στρωθήκαμε τοκάροντας την μαυρούκα..

"Αντε και από χρόνου"!!